ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အႀကီးဆံုး ဇိမ္ခံသေဘၤာႀကီး ခိုင္ေရႊ၀ါ။ ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္မီ နည္းပညာမ်ားျဖင့္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံ သီလ၀ါ သေဘၤာက်င္းတြင္ ေဆာက္လုပ္ေသာ သေဘၤာႀကီးျဖစ္သည္။ အင္ဂ်င္စြမ္းအား ျမင့္မားသျဖင့္ ျမန္ နႈန္းျမင့္မားသည္သာမက သေဘၤာတြင္ ပါ၀င္ေသာ ၀န္ေဆာင္မႈမ်ားကလည္း အလြန္ေကာင္းမြန္လွသျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ားသာမက ႏိုင္ငံျခားသားခရီးသည္မ်ားပါ လက္မွတ္အလုအယက္၀ယ္ယူ စီးနင္းၾကသည့္ သေဘၤာႀကီးတစ္စင္းလည္းျဖစ္သည္။ အခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားက ကမၻာေက်ာ္ တိုင္တန္းနစ္ သေဘၤာႀကီး ေလာက္ မႀကီးမားေစကာမူ လက္ရွိေခတ္ႏွင့္ေလ်ာ္ညီသည့္ ေခတ္မီ၀န္ေဆာင္မႈမ်ားေၾကာင့္ တိုင္တန္းနစ္ကိုစီးရ သည္ထက္ ပိုေကာင္းႏိုင္ေၾကာင္း အမႊမ္းတင္ၾကေလသည္။ သူတို႕ မႊမ္းမယ္ဆိုလည္း မႊမ္းထိုက္ေပသည္။ သေဘၤာႀကီး၏ တည္ေဆာက္ပံုက လွပေသသပ္လွသလို သေဘၤာႀကီး၏ တည္ၿငိမ္မႈထိန္းစနစ္ကလည္း ေခတ္မီနည္းပညာကို သံုးထားသျဖင့္ ၾကမ္းျပင္ကို နားကပ္ ေထာင္ၾကည့္လွ်င္ပင္ အင္ဂ်င္စက္သံ တုန္ခါမႈက ၾကားရသည္ဆိုရံုမွ်သာ ရွိသည္။ ေတာ္ရံု လိႈင္းေလေလာက္က ခိုင္ေရႊ၀ါကို ေမွာက္ဖို႕ေ၀းစြ တုန္ခါေအာင္ပင္ မလုပ္ႏိုင္ေခ်။ သေဘၤာေပၚတြင္ စားေသာက္ခန္း၊ ကေလးကစား ကြင္း၊ မီနီေဘာလံုးကြင္း၊ မီနီေဂါက္ကြင္း၊ ေရကူးကန္မ်ား မီနီမါးကတ္ကေလးမ်ား ထည့္သြင္းတည္ေဆာက္ထား သည္သာမက အထပ္ငါးထပ္၏ အေပၚဆံုးႏွစ္ထပ္တြင္ ၾကယ္ငါးပြင့္ဟိုတယ္မ်ားတြင္ေပးသည့္ ခမ္းနားမႈထက္ မညံ့လွသည့္ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ခန္း၊ မိသားစုအိပ္ခန္းမ်ား၊ တစ္ေယာက္ခန္းမ်ားလည္း ရွိေနျပန္သည္။ ေခါင္မိုးထက္တြင္မူ ေလညွင္းခံရန္ ပက္လက္ထိုင္ခံုမ်ား ခ်ေပးထားသည္။ မည္သည့္ေနရာကို ေရာက္ေနသည္ျဖစ္ေစ ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရးျဂိဳဟ္တုမွ အခေပးငွားရမ္းထားသ ျဖင့္ အမ္ပီတီ 4G နက္၀ါ့ခ္ကို သံုးစြဲႏိုင္သည့္အျပင္ သေဘၤာမွ အခမဲ့ေပးထားေသာ ျမန္ႏႈန္းျမင့္ ၀ိုင္ဖိုင္စနစ္ကို လည္း အခမဲ့ သံုးစြဲႏိုင္ေသးသည္။ ၀ိုင္ဖိုင္ျဖင့္ ဖုန္းမွ စာဖတ္ႏိုင္သလို စာအုပ္ငွားရမ္းဖတ္ရႈလိုပါကလည္း သေဘၤာလက္မွတ္ စမတ္ကတ္ျဖင့္ ငွားရမ္းႏိုင္ေသးသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ပင္ အမ်ားသူငါ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ၾကသည္ ျဖစ္လိမ့္မည္။
သို႕ေသာ္ ဇိမ္ခံသေဘၤာ ျဖစ္သျဖင့္ ဇိမ္ခံႏိုင္ေလာက္သည့္ လူတန္းစားမ်ားသာ လိုက္ပါစီးနင္း ႏိုင္ ေပသည္။ ရန္ကုန္ ေကာ့ေသာင္း အသြားအျပန္ခရီးစဥ္က သေဘၤာခခ်ည္း တစ္ေယာက္ ငါးသိန္း ေပးရသည္ကိုး။ အစားအေသာက္ကလည္း ေကာင္းသေလာက္ ေစ်းႏႈန္းျမင့္မားလွသည္။ သေဘၤာအေၾကာင္းကို အမႊမ္းတင္ခဲ့သည္မွာ ရွည္လွ်ားလြန္းေနၿပီ။ ထို႕ေၾကာင့္ အဓိက ဇာတ္လမ္းပိုင္း ကို ဆက္ၾကပါစို႕။ သေဘၤာဆိပ္တြင္ လူစည္ကားလြန္းလွသည္။ သေဘၤာေပၚတက္သည့္သူ ျပန္ဆင္းသည့္သူမ်ား ပ်ားပန္း ခတ္မွ် ျဖစ္ေနသည္။ သေဘၤာေပၚလိုက္သည့္ လူမ်ားသည္လည္း လူမ်ိဳးေပါင္းစံု၊ အေၾကာင္းအရာ ေပါင္းစံုလွ ေပသည္။ အေပ်ာ္စီးနင္းသူ၊ အပန္းေျဖလိုသူ၊ စာေရးရန္ ကုန္ၾကမ္းရွာသူ၊ ပန္းခ်ီဆရာ၊ ဓာတ္ပံုဆရာ စသည္ စသည္ျဖင့္ မ်ိဳးစံုလွသည္။ ေဘာ္…… ဆိုသည့္ ခန္႕ညားထယ္၀ါလွသည့္ ဥႀသသံႀကီး ထြက္ေပၚလာၿပီးေနာက္ ခရာသံမ်ား တရႊီရႊီ ထြက္လာကာ သေဘၤာ၏ ဦးႀကိဳး၊ ပဲ့ႀကိဳး၊ ခါးႀကိဳး၊ ဂုတ္ႀကိဳးမ်ားအား သေဘၤာ၀န္ထမ္းမ်ားမွ ျဖည္ေနၿပီ။ ထုိစဥ္ အထုပ္အပိုး တေပြ႕တပိုက္ႏွင့္ အသက္ ၂၀ အရြယ္ လူငယ္တစ္ဦး ေျပးဆင္းလာသည္။ သေဘၤာမွာ ကမ္းမွ စခြာရန္ တာစူေနၿပီျဖစ္ရာ ကုန္းပတ္ႏွင့္ ေဗာတံတားမွာ သံုးေပခန္႕ကြာေနၿပီျဖစ္သည္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာျဖင့္ ထိုလူငယ္မွာ သေဘၤာေပၚသို႕ ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ ေျခခ်ႏိုင္လိုက္သည္။ သေဘၤာေပၚ ေရာက္သည္ႏွင့္ သေဘၤာလံုၿခံဳေရး၀န္ထမ္းမ်ားက လူငယ္၏ လက္မွတ္ႏွင့္ လူငယ္၏ခႏၶာကိုယ္တြင္ ေဖာက္ခြဲေရးပစၥည္းမ်ား ပါ မပါ စစ္ေဆးေနသည္။ ထို႕ေနာက္ လူငယ္အား သူစီးနင္းရမည့္ အထပ္သို႕ လမ္းညႊန္ေပးလိုက္ေလေတာ့သည္။ ထိုလူငယ္ကား ကၽြန္ုပ္၏ ဇာတ္လမ္းတြင္ အဓိက သရုပ္ေဆာင္မည့္ လင္းကိုကို (ခ) ကိုလင္း ျဖစ္ေပေတာ့သည္။ သေဘၤာ ကပၸတိန္ျဖစ္သူ ဦးေအာင္ျမတ္ သူ႕အခန္းထဲမွ ထြက္လာၿပီး သေဘၤာ၏ ေခါင္မိုး အေရွ႕ပိုင္း ရွိ ကယ္ဗင္ခန္းထဲသို႕ ၀င္သြားသည္။ အခန္းထဲတြင္ သေဘၤာေမာင္းႏွင္သက္တမ္း ၂၀ ေက်ာ္ၿပီျဖစ္ေသာ ဦးမိုးႀကိဳး က ပဲ့ကိုင္ဘီးကို က်င္လည္စြာကိုင္တြယ္ထိန္းေက်ာင္းေနသည္။ ကယ္ဗင္ခန္းႏွင့္ ကပ္လွ်က္တြင္ ပင္မ ထိန္းခ်ဳပ္ ခန္း၊ ေျမပံုခန္း၊ လမ္းျပအခန္းတို႕ရွိကာ သက္ဆိုင္ရာ အင္ဂ်င္နီယာမ်ားက စက္အားညွိျခင္း၊ လမ္းေၾကာင္း တြက္ခ်က္ျခင္းတို႕ ေဆာင္ရြက္ေနၾကသည္။ သေဘၤာႀကီးသည္ကား ရန္ကုန္ျမစ္၀သို႕ ေရာက္ေနေပၿပီ။ ဦးေအာင္ျမတ္ သူ႕သေဘၤာႀကီးအတြက္ ဂုဏ္ယူေက်နပ္ေနပံုရသည္။
ျမစ္၀ေရာက္ေနၿပီျဖစ္သျဖင့္ ပင္လယ္ထဲ သို႕ျဖတ္သန္းရန္ မိုးေလ၀သ အင္ဂ်င္နီယာအား အေျခအေနေမးလိုက္ရာ အေျခအေနေကာင္းေၾကာင္း ေျပာလိုက္သည္။ ဦးေအာင္ျမတ္က သေဘၤာႀကီးအား စက္ကုန္ဖြင့္ေမာင္းႏွင္ရန္ အမိန္႕ေပးလိုက္ေလေတာ့ သည္။ လက္ေထာက္ကပၸတိန္ ဦးေသာ္ဇင္ထြန္းက ေၾကးနန္းေမာင္းတံကို Full ဆိုသည့္ေနရာသို႕ ဆြဲခ်လိုက္ရာ စက္ခန္းအင္ဂ်င္နီယာက တစ္နာရီ ေရမိုင္ သံုးဆယ္ခန္႕ ေမာင္းႏွင္ေနရာမွ တစ္နာရီ ေရမိုင္ ေျခာက္ဆယ္သို႕ ဒိုင္ခြက္မ်ားကို စစ္ေဆးကာ စက္ကုန္ဖြင့္လိုက္ေတာ့သည္။ သေဘၤာ၏ ေနာက္ျခမ္းဆီမွ ေရျမႈပ္တို႕ကလည္း ယခင္ကထက္ ႏွစ္ဆေလာက္ ဆူပြက္လာကာ သေဘၤာျမန္ႏႈန္းမွာ သိသိသာသာ ထိုးတက္လာေတာ့သည္။ သုိ႕ ေသာ္ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ပင္လယ္ႀကီး ပတ္လည္၀ိုင္းေနသျဖင့္ ခရီးသည္မ်ားကေတာ့ ျမန္လားေႏွးလား မမွန္း တတ္ေပ။ အခ်ိဳ႕ကလည္း ကုန္းပတ္ေပၚတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း ေလသာေဆာင္တြင္ ေလညွင္းခံေနၾကသည္။ ေရကူးကန္တြင္လည္း ဘီကီနီကိုယ္စီ အလွပေဂးေလးမ်ား ေရကူးေနၾကေပၿပီ။ သေဘၤာေပၚမွဟု မထင္ရေလာက္ေအာင္ တည္ၿငိမ္လြန္းလွသည္။ မနက္ ၈ နာရီကေန စထြက္လာလိုက္သည္ မွာ ဘာလိုလိုႏွင့္ ညေနေစာင္းေနပါၿပီေကာ။ ေနလံုးႀကီးသည္လည္း အေနာက္ေဂါယာကၽြန္းသို႕ ယြန္းလုၿပီ။ Sun Set ကို ၾကည့္ခ်င္သူမ်ားက အမိုးေပၚတြင္ အျပည့္ေနရာယူထားၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း ကင္မရာျဖင့္၊ အခ်ိဳ႕ကလည္း ပန္းခ်ီဆြဲရန္ျပင္ဆင္ေနၾကသည္။ ေနလံုးနီနီႀကီးသည္ တျဖည္းျဖည္း ေမွးမွိန္လာရာမွ မိုးကုတ္ စက္၀ုိင္းႀကီးေအာက္သို႕ တျဖည္းျဖည္း ငုပ္လွ်ိဳးသြားေလၿပီ။ သေဘၤာတြင္ တပ္ဆင္ထားေသာ လွ်ပ္စစ္မီးမ်ားမွာ အလင္းေရာင္အာရံုခံစနစ္ တပ္ဆင္ထားသျဖင့္ အလင္းေရာင္နည္းသြားသည္ႏွင့္ အလိုလို လင္းလာျခင္း ျဖစ္ သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ တစ္ေနကုန္ တိတ္ဆိတ္ေနေသာ ထမင္းစားေဆာင္ႏွင့္ စားေသာက္ဆိုင္မ်ားမွာ လူစည္ကားေသာ အျဖစ္သို႕ ျပန္လည္ေရာက္ရွိေလေတာ့သည္။ ထမင္းစားေသာက္ၿပီးေနာက္ ကုန္းပတ္ေပၚတြင္ ႀကိဳ႕တို႕က်ဲတဲ သြားလာလမ္းေလွ်ာက္ေနၾကသည္။ အခ်ိဳ႕က သေဘၤာရုပ္ရွင္ရံုတြင္ ရုပ္ရွင္ ၀င္ၾကည့္ၾကသည္။ သေဘၤာ၏ ေနာက္ၿမီးပိုင္းတြင္ ၁၈ ႏွစ္အရြယ္ မိန္းမေခ်ာေလးတစ္ဦး ထုိင္ေနသည္။ သူမ်ားတကာေတြ အေဖာ္မ်ားႏွင့္ ေလွ်ာက္သြား ေပ်ာ္ပါးေနသည္က သူမႏွင့္ ဆိုင္ပံုမရေခ်။ အေနာက္တြင္ တဖြားဖြားထေနေသာ ပန္ကာဒလက္ေရစီးေၾကာင္းမ်ားဆီသို႕သာ အဓိပၸာယ္မဲ့ ေငးၾကည့္ေနေလသည္။ သူမ၏ အမည္ကား ဖူးပြင့္ေ၀။ သူမတြင္ ငယ္စဥ္ကတည္းက တစ္သက္မက ဆယ္သက္ပင္စားမကုန္သည့္ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာမ်ားကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ သည္။
သူမ၏ ဖခင္က ႏို္င္ငံတကာတြင္ လွည့္လည္ေနသည့္ ေက်ာက္မ်က္ကုန္သည္ႀကီးျဖစ္သလို သူမ၏ မိခင္ ကလည္း ရန္ကုန္တြင္ နာမည္ႀကီးေရႊဆိုင္ႀကီးတစ္ဆိုင္ပိုင္ရွင္ ျဖစ္ေနသည္။ သို႕ေသာ္ သူမလိုခ်င္သည္ကား ထို စည္းစိမ္ခ်မ္းသာမ်ား မဟုတ္ေခ်။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာပင္ျဖစ္သည္။ ရတာမလို လိုတာမရ ဆိုသကဲ့သို႕ သူမ၏ ဖခင္ ျဖစ္သူမွာ လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးအခ်ိဳ႕၏ သေဘာသဘာ၀အတိုင္း မိန္းကေလးမ်ား ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ကာ သမီးျဖစ္သူကို ဂရုမစိုက္ႏိုင္သလို မိခင္လုပ္သူမွာလည္း လုပ္ငန္းကိုစီမံခန္႕ခြဲေနရသည္ႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္ရာ သမီးျဖစ္သူမွာ အိမ္ တြင္းပုန္းရင္းသာ အခ်ိန္ကုန္ေနရေလေတာ့သည္။ သူမအား စဥ္ဆက္မျပတ္ ေစာင့္ၾကပ္ေနသည့္ မိန္းကေလး လံုၿခံဳေရး၀န္ထမ္းမ်ားေၾကာင့္ အျပင္ထြက္ရန္လည္း မစြမ္းသာေပ။ သို႕ႏွင့္ ဖခင္ျဖစ္သူကို အသည္းအသန္ပူဆာ ရာမွ ဒီသေဘၤာႏွင့္ အပန္းေျဖခရီးသြားခြင့္ရရွိျခင္းျဖစ္သည္။ ဒါေတာင္ လံုၿခံဳေရး၀န္ထမ္းမေလး ႏွစ္ေယာက္ကို အတင္းထည့္ေပးလိုက္ေသးသည္။ ကံေကာင္းသည္က ထို၀န္ထမ္းမ်ားမွာ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသျဖင့္ ဖူးပြင့္ေ၀က သူမတို႕ႏွစ္ဦးကို ေငြႏွစ္သိန္းစီ ထုတ္ေပးကာ သူမေနာက္သို႕မလိုက္ရန္ႏွင့္ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္မွသာ ဆက္သြယ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာကာ ေခ်ာ့ေမာ့ထားခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး ေသာကအေထြေထြ မဟုတ္ပါလား။ သေဘၤာႀကီး၏ မိုးေလ၀သအရာရွိ ကိုေဇာ္ႀကီးတစ္ေယာက္ မိုးေလ၀သခန္းထဲတြင္ ေကာင္းေကာင္းႀကီး အိပ္ငိုက္ေနသည္။ ဒီလို မိုးေလ၀သေကာင္းမြန္သည့္ကာလတြင္ ခရီးထြက္ရရာ သူ႕အတြက္ေတာ့ ပ်င္းစရာႀကီး ျဖစ္ေနေပသည္။ သူ႕ေရွ႕တြင္ ေလတိုက္ႏႈန္း၊ ေလဖိအား၊ ေရစူး အစရွိသည္တို႕ ညႊန္ျပသည့္ စကရင္ႏွင့္အတူ ေရျပင္အထက္မွ အရာအားလံုးကို ေထာက္လွမ္းႏိုင္သည့္ ေရဒါစကရင္ႏွင့္ ေရေအာက္မွ သေဘၤာပ်က္ အစရွိသည့္ အရာအားလံုးကို ေထာက္လွမ္းႏိုင္သည့္ ဆိုနာစကရင္တို႕က သူ႕အလုပ္သူလုပ္ေနသည္။ မိုးေလ၀ သ ေကာင္းမြန္ေနသျဖင့္ သူစိတ္ခ်လက္ခ် အိပ္ငိုက္ႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႕အျပင္ ဒီသေဘၤာႀကီးက ေတာ္ရံုတန္ရံု မုန္တိုင္းေလာက္ကို မျဖံဳသည္ကိုလည္း သူသိသည္။ သူအိပ္ငိုက္ေနစဥ္မွာပင္ သေဘၤာႀကီး၏ ကံၾကမၼာကို ေျပာင္းလဲေစမည့္ တစ္စံုတစ္ခုဆီသို႕ ဦးတည္ေနသည္ကိုကား သူမသိရိုးအမွန္ပါ။ အစိမ္းေရာင္ မ်ဥ္းေၾကာင္းက ပတ္ပတ္လည္ လွည့္ပတ္ေနရာမွ ဆိုနာစကရင္ေပၚတြင္ ထင္ထင္ရွားရွား အရာတစ္ခု ဗဟိုသုိ႕ ခ်ဥ္းကပ္ေနၿပီး ေရဒါစကရင္တြင္မူ မွိန္ျပျပ အရာတစ္ခုက ဆုိနာရွိအရာႏွင့္ တစ္ေနရာ တည္းဆီမွ ခ်ည္းကပ္လာေနသည္။ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည့္ ကိုေဇာ္ႀကီးကေတာ့ မသိရွာေပ။ ထိုအရာကို ထင္ထင္ရွားရွားျမင္လိုက္ရသည္က သေဘၤာေရေၾကာင္းျပ အင္ဂ်င္နီယာ ကိုသန္းစိုး။ ကိုသန္းစိုးလည္း အစက ေရွ႕ကို မၾကည့္မိပါ။ သေဘၤာက လမ္းေၾကာင္းမွန္အတိုင္း သြားေနသည္ကို သံလိုက္အိမ္ေျမွာင္ျဖင့္ စစ္ေဆးၿပီး ျဖစ္ရာ စိတ္ခ်ရသည္ပဲ။
သူ႕လမ္းျပေမွ်ာ္စင္ ေအာက္ဘက္ရွိ ေရကူးကန္တြင္ ေရကူးေနၾကကုန္ေသာ လွပ်ိဳျဖဴမ်ား၏ တင္ပါး၊ ရင္သားမ်ားကုိသာ ဘီကီနီထုတ္ခ်င္းေပါက္မတတ္ ဂလုေနေလေတာ့သည္။ ထိုအခ်ိန္ တြင္ သူေခ်ာင္းေနသည္ကို ျမင္သည့္ လွပေဂးေလးတစ္ေယာက္က ႏွာဘူးႀကီးေရ ဟု လွမ္းေအာ္စလိုက္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သူ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ သေဘၤာဦးဘက္သို႕ ျပန္လွည့္လိုက္သည္။ ထိုစဥ္ ဆာ့ခ်္လိုက္မ်ား ထိန္ေနေအာင္ ထိုးထားသည့္ အလင္းေရာင္တြင္ ရိပ္ကနဲ ေတြ႕လိုက္သည္က ျဖဴျဖဴအရာတစ္ခု။ ေသခ်ာေအာင္ မွန္ေျပာင္းႏွင့္ ေရွ႕သို႕ လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ညၾကည့္မွန္ေျပာင္းအတြင္း ထင္ထင္ရွားရွားျမင္လိုက္ရသည္က ေက်ာက္ေဆာင္ႀကီးတစ္ခု၏ အစြန္းေပတည္း။ ကိုသန္းစိုး ဆံပင္ေထာင္သြားသည္။ ကိုက္ ၅၀၀ ခန္႕သာ လိုေတာ့သည္ေလ။ ဒီႏႈန္းထားအတိုင္း ဆက္သြားေနလွ်င္ စကၠန္႕ပိုင္းအတြင္းမွာ ၀င္တိုက္မိေတာ့မည္။ ကိုသန္းစိုး ကမန္းကတန္း အိုင္ကြန္ျဖင့္ လွမ္းေအာ္ရသည္။ ပဲ့စင္ေပၚမွ ဦးမိုးႀကိဳးက ခ်က္ခ်င္းတုန္႕ျပန္သည္။ သန္းစိုးဘာေတြ႕သလဲ တဲ့။ ေက်ာက္ေဆာင္ ေက်ာက္ေဆာင္ ဘယ္ေကြ႕ ဘယ္ေကြ႕ဟု အသံကုန္ ဟစ္လိုက္ သည္။ ဦးမိုးႀကိဳး ထိတ္လန္႕တၾကားျဖင့္ ပဲ့ထိန္းဘီးကို ဘယ္ဘက္သို႕ ကမန္းကတန္း ဆြဲလွည့္လိုက္သည္။ ပါ၀ါ စတီယာရင္ စနစ္ျဖစ္သျဖင့္ သံုးပတ္မွ်လွည့္ၿပီးေတာ့ ပဲ့ဆံုးသြားၿပီ။ သေဘၤာက သြားေနသည့္အရွိန္မ်ားေန သျဖင့္ မေကြ႕ေသး။ ဦးမိုးႀကိဳး စက္ခန္းသို႕ Reverse Signal ပို႕လိုက္သည္။ ကလင္ကလင္ဟုျမည္ကာ မွ်ားတံ က Reverse ေနရာသို႕ညႊန္ေနသျဖင့္ စက္ခန္းအင္ဂ်င္နီယာ အံ့ႀသသြားသည္။ သို႕ေသာ္ သေဘၤာသြားေနစဥ္ ကပၸတိန္အမိန္႕ ၿပီးလွ်င္ ပဲ့ထိန္းသူ၏ အမိန္႕က အေရးႀကီးဆံုးမဟုတ္ပါလား။ စက္အားလံုး၏ ေလာင္စာစနစ္ အားလံုး ျဖဳတ္ခ်လိုက္သည္။ သေဘၤာႀကီး၏ စက္မႀကီး ပိတ္သြားသည့္အေၾကာင္း မီးအနီေလးက ျပေနသည္။ မီးအနီလင္းလာသည္ႏွင့္ ေနာက္ျပန္ဂီယာျပန္ထိုုးကာ စက္ျပန္ႏွိဳးလိုက္ၿပီး စက္ကုန္ျပန္ဖြင့္လိုက္သည္။ သို႕ေသာ္ ေနာက္က်သြားေပၿပီ။ ပင္လယ္ျပင္တြင္ ထီးတည္းထိုးထြက္ေနသည့္ ေက်ာက္ေတာင္အစြန္းက သေဘၤာ၏ ၀မ္းဗိုက္ကို ထိုးခြဲသြားသည္သာမက ပန္ကာရြက္မ်ားကိုပါ ျဖတ္ခ်သြားသျဖင့္ ေနာက္ျပန္မဆုတ္ ႏိုင္ ေတာ့ေပ။ ထိန္းခ်ဳပ္ခန္းအတြင္း ေရ၀င္သည့္သေကၤတမီးမ်ား တစ္လံုးၿပီး တစ္လံုး လင္းလာရာ ေရလံုခန္းမ်ား ပိတ္ရန္ ခလုတ္မ်ားကို အနားရွိမ်ဥ္းလံုးျဖင့္ တၿပိဳင္တည္းဖိခ်လိုက္သည္။ မရေတာ့ပါ။ ေရ၀င္သြားသျဖင့္ ေရလံု ခန္းတံခါးအခ်ိဳ႕ အလုပ္မလုပ္ေတာ့ေခ်။ ေရမ်ားက ၀မ္းထဲသို႕ ဥဒဟို ၀င္လာေတာ့သည္။
သေဘၤာေပၚမွာ ေရကူးေနေသာ လွပ်ိဳျဖဴကေလးမ်ားကလည္း ေရမ်ားေဘာင္ဘင္ခတ္ကာ အထိတ္တလန္႕ ျဖစ္ၿပီး သက္ဆိုင္ရာ အခန္းမ်ားသို႕ ၀င္ေျပးကုန္ၾကေလၿပီ။ ေလွမ်ားခ်သူက ခ်ေနၿပီ။ တိုင္တန္းနစ္မွာလို ေလွမေလာက္ မွာေတာ့ ပူစရာမလိုေပ။ သေဘၤာမထြက္ခင္ကတည္းက သက္ဆိုင္ရာက လာေရာက္စစ္ေဆးထားၿပီးသားျဖစ္ သည္။ လူအင္အားထက္ ပိုလွ်ံသည့္ အသက္ကယ္ေလွအေရအတြက္ကို ယူေဆာင္လာၿပီးျဖစ္သည္။ လူအကုန္ အသက္ကယ္ေလွမ်ားျဖင့္ လြတ္ေျမာက္ၿပီးေနာက္ သေဘၤာႀကီးမွာလည္း တျဖည္းျဖည္း နစ္ျမဳပ္သြားေလေတာ့သည္။ အေျပာက်ယ္လွသည့္ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးထဲတြင္ ကမ္းမျမင္ လမ္းမျမင္လမ္းမျမင္ ဘ၀ႀကီးကို ျဖတ္သန္းရမည့္ ေလွမ်ား မနည္းမေနာပါလား။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေလွမ်ား စုေ၀းေနရာမွာ တစ္စီးႏွင့္ တစ္စီး ေ၀းကြာသြားေတာ့သည္။ ေလွမ်ားတြင္ အသက္ကယ္စားစရာမ်ား အခ်က္ျပမီးမ်ား ေရမ်ား ထည့္သြင္း ေပးထားၿပီးျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ ကံဆိုးေပစြ။ ပင္လယ္ျပင္သည္ကား အၿမဲအစိုးရေနသည္မဟုတ္ေပ။ ခုန ၾကည္ လင္ေနေသာ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးသည္ ရုတ္ခ်ည္းပင္ မဲေမွာင္လာကာ လွိဳင္းႀကီးမ်ား ႀကီးလာေတာ့သည္။ ေလွေပၚ ရွိ ခရီးသည္မ်ားသည္လည္း ေလွေပၚက လြင့္မက်ေရး ေလွေပၚရွိႀကိဳးမ်ားျဖင့္ လက္ေကာက္၀တ္ကို ခ်ည္ေႏွာင္ ကာ အသက္လုၾကေလေတာ့သည္။ မုန္တိုင္းတိုက္ခတ္ျခင္းမဟုတ္ဘဲ ေလျပင္းသာတိုက္ခတ္ျခင္းျဖစ္သျဖင့္ နာရီပိုင္းအတြင္းမွာပင္ သူမဟုတ္သလို ျပန္လည္ၿငိမ္သက္သြားသည့္ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးမွာ ဆန္းၾကယ္ေပစြ။ ကိုလင္း ေခါင္းထဲတြင္ မူးေ၀ေနာက္က်ိေနသည္။ ပါးစပ္ထဲမွလည္း အလြန္ငံလွသည့္ အရသာႀကီးက ႀကီးစိုးေနသည္။ ကိုယ္ေတြလက္ေတြတစ္ကိုယ္လံုး ကိုက္ခဲေနသည္။ သူ႕ကိုယ္သူ ဘယ္ကို ေရာက္လို႕ ေရာက္ ေနမွန္းလည္း မသိ။ လူတစ္ကိုယ္လံုး ပူျခစ္ေတာက္ေနသည္ကို သတိထားမိသည္။ ေကာင္းေကာင္း သတိရလာ ေတာ့မွ သူ ေသာင္ျပင္ႀကီးတစ္ခုေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္ပဲ။ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ညကလား ဟိုတေန႕ညကလား မေသခ်ာ။ သေဘၤာၿမဳပ္သည္။ အသက္ကယ္ေလွႏွင့္ လူအျပည့္ပါလာသည္။ မုန္တိုင္းတိုက္တာလားဘာလားမသိ။ တခ်ိဳ႕ က်က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ တခ်ိဳ႕ ေလွကိုဖက္တြယ္ထားသည္။ သူတို႕ေတြေရာ ဘယ္မွာလည္း မသိ။ ေဘးဘီကို သတိထားၾကည့္ေတာ့ ပစၥည္းတခ်ိဳ႕ တစ္စစီ ျပန္႕က်ဲေနသည္ ကိုသာ ေတြ႕ရသည္။ အင္း က်ြန္းတစ္ခုခုေပၚ ေရာက္ေနတာလား၊ ဘယ္ႏိိုင္ငံနယ္နိမိတ္ထဲမွာလဲ၊ ကမ္းရိုးတန္း လား မေသခ်ာ။ ေလာေလာဆယ္ ဗိုက္တအားဆာေနသည္။ ဘာစားလို႕ရမလဲ စဥ္းစားသည္။ က်ြန္းဆိုေတာ့ အုန္းပင္ကေတာ့ ေပါသည္။ အုန္းသီးစားၿပီးအသက္ဆက္လို႕ ရႏို္င္သည္ပဲ။ အသက္ေတာ့ မေသေလာက္ေပ။ ဒါနဲ႕ပဲ အားယူၿပီးထလိုက္သည္။ သူ႕တစ္ကိုယ္လံုးလဲ စုတ္ၿပဲေပေရေနၿပီ။ အို ကၽြန္းေပၚမွာ လူရွိေတာ့ လည္း ေတာင္း၀တ္တာေပါ့၊
မရွိေတာ့လဲ မ၀တ္ ဘာျဖစ္တာမွတ္လို႕။ ရွက္စရာမရွိေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒီလိုမ်ိဳး ေတြး လိုက္သည္။ သူနဲ႕အတူ က်ြန္းေပၚေရာက္လာသည့္ ပစၥည္းမ်ားထဲမွ အသံုး၀င္မည့္ ပစၥည္းမ်ား ပါေလမလား လိုက္ရွာၾကည့္သည္။ အမွိဳက္ေကာက္သမားလို ရွိသမွ်ပစၥည္း အကုန္ယူသည္။ အသံုးမတည့္ေလာက္သည့္ ဘရာစီယာလိုဟာမ်ိဳးေတာ့ လႊင့္ပစ္လိုက္သည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူ႕ဆီမွာ ပစၥည္းအခ်ိဳ႕ပိုင္ဆိုင္သြားသည္။ အသံုးအတည့္ဆံုးက ၉ မမ လူဂါပစၥတို တစ္လက္ႏွင့္ က်ည္ဆန္ ၁၀၀ ခန္႕ ပါသည့္ အိတ္တစ္လံုးျဖစ္သည္။ အိတ္က ေရထဲနစ္ရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း အသက္ကယ္အကၤ် ီ ႏွင့္ ခ်ိတ္ေနသျဖင့္သာ လွိဳင္းပုတ္ကာ ဒီေနရာသို႕ လာတင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ဓားေျမွာင္ တစ္လက္၊ ခပ္စုတ္စုတ္ မွန္ေျပာင္းတစ္လက္၊ ေလေပါက္ထြက္သြားသည့္ အသက္ကယ္ေလွ တစ္စီးတို႕ပင္ တည္း။ အသက္ကယ္ေလွက တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အသံုးတည့္လာႏိုင္သည္။ အသက္ကယ္ေလွတြင္ ေလအိုးတစ္လံုး တြဲလ်က္ပါေသာ္လည္း ေလက တစ္ခါသံုးျဖစ္သျဖင့္ ကုန္သြားေပၿပီ။ တြဲလ်ွက္ တပ္ဆင္ထားေသာ Survival Kit အတြင္းမွ စည္သြတ္အလံုပိတ္ထားသည့္ ေသာက္ေရသန္႕ဘူးအခ်ိဳ႕၊ အရည္ေပ်ာ္ေနသည့္ သၾကားလံုး အထုပ္ အနည္းငယ္လည္း ေတြ႕ရသည္။ အသံုးအတည့္ဆံုးမွာ မီးက်ည္တြဲ ျဖစ္သည္။ အကယ္လို႕သာ အနီးအနားမွ သေဘၤာ တစ္စီးစီး ျဖတ္သန္းသြားသည္ရွိေသာ္ အေကာင္းဆံုးမိတ္ေဆြအျဖစ္ ရပ္တည္ေပးမည့္ ပစၥည္း တစ္ခု ျဖစ္ေနသည္။ စားစရာကေတာ့ အေရးတႀကီး လိုအပ္ေနၿပီ။ ရွိသမွ်အားအင္ကို စုစည္းကာ အုန္းပင္ေျခရင္းသို႕ ဒယိမ္း ဒယို္င္ ေလွ်ာက္သြားလိုက္မိေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ အုန္းသီးအေႀကြမ်ားကို ေတြ႕ရသည္။ ဓားေျမွာင္ျဖင့္ ေဖာက္ကာ တ၀ႀကီး စားပစ္လိုက္ၿပီး သဲေသာင္ျပင္ေပၚတြင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားေလေတာ့သည္။ အိပ္ရာက ႏိုးလာေတာ့ ကိုလင္း အနည္းငယ္ လန္းဆန္းလာသည္။ သို႕ႏွင့္ ပစၥတိုကို က်ည္ထိုးကာ ခါး တြင္ တပ္လိုက္ၿပီး ကၽြန္းပတ္လည္ ေလွ်ာက္ၾကည့္မိသည္။ ကၽြန္းက အေတာ္အသင့္ႀကီးသည့္ ကၽြန္း ျဖစ္ဖို႕မ်ား သည္။ အေပၚက စီးမိုးေနသည့္ ေက်ာက္ေတာင္မ်ားကို ျမင္ရသည္။ ဆယ္မိနစ္ခန္႕ ေလွ်ာက္လိုက္ရာ ကမ္းစပ္ တြင္ တစ္စံုတစ္ခုကို ေတြ႕လိုက္သည္။ လူလား ပစၥည္းတစ္ခုခုလား မသိ။ ထို႕ေၾကာင့္ ေသနတ္ကို အသင့္ခ်ိန္ ကာ အနားကပ္သြားေတာ့ ေသခ်ာစြာ ျမင္လိုက္ရသည္က လူ။ အသက္ ႏွစ္ဆယ္ မျပည့္ေလာက္ေသးသည့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္။ အသားအေရက ျဖဴႏုေနသည္။
ကိုလင္း အသက္ရွဴ မွားမတတ္ ျဖစ္သြားရသည္။ ထို မိန္းကေလးက ဒူးဆစ္ေလာက္သာရွိမည့္ စကတ္တိုေလးႏ်င့္ အက်ၤီ လက္တို လည္ဟိုက္ကို ၀တ္ဆင္ထား သည္။ စကတ္မွာ ေလတိုက္သျဖင့္္ အထက္သို႕လန္ေနရာ တင္ပါးလံုးလံုးေလးမ်ားကို မလံု႕တလံု ဖံုးထားသည့္ ပင္တီ အျပာေရာင္ေလးကို အထင္းသား ျမင္ေနရသည္။ အသက္ေရာရွိေသးရဲ႕လား မသိ ။ ေသသြားလွ်င္ ႏွေမ်ာစရာ ဂလု။ ကိုလင္း ေသခ်ာေအာင္ ႏွာေခါင္းနားကို လက္ျဖင့္ စမ္းၾကည့္သည္။ လက္ေကာက္၀တ္ေၾကာ ကို စမ္းၾကည့္သည္။ အသက္ရွဴေသးသည္ ႏွလံုးခုန္ေသးသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ထိုမိန္းကေလးကို ေက်ာတြင္ပိုးကာ သူ႕ပစၥည္းမ်ား စုပံုထားရာေနရာသို႕ ေခၚသြားလိုက္သည္။ မိန္းကေလးက သတိမရေသး။ ထို႕ေနာက္ မိန္းကေလးကို ေရဘူးထဲမွ ေရေဖာက္ကာ ပါးစပ္ထဲသို႕ ေလာင္းခ်ေပးလိုက္သည္။ ေရေအးေအး ပါးစပ္ထဲသို႕ ၀င္သြားေသာအခါ မိန္းကေလး အနည္းငယ္လူးလြန္႕လာသည္။ သူမ သတိ ေကာင္းေကာင္းရလာေသာအခါ သူမေဘးတြင္ ထိုင္ေနေသာ ကိုလင္းကို ၾကည့္ကာ ထိတ္လန္႕တၾကားျဖင့္ “ဟင္ ရွင္ ရွင္ ဘယ္သူလဲ ရွင္ အနားမကပ္နဲ႕ေနာ္ က်ြန္မ အသက္ခ်င္းလဲပစ္လိုက္မွာ´´ ဟု ေအာ္ေလေတာ့သည္။ ေရာ္ ခက္ေတာ့ ခက္ေပ ၿပီ။ သူ႕အသက္ကို ကယ္ခဲ့သည္ကိုမွ မေထာက္ေလျခင္းဟု ကိုလင္း ေဒါေဖာင္းသြားသည္။ “ဒီမယ္ ဒီမယ္ အမိ စြတ္ေျပာမေနနဲ႕ မင္း ဟိုဘက္နားက ကမ္းစပ္မွာ ေမ့ေနတာေတြ႕လို႕ ငါထမ္းလာတာကြ။ ငါက သေဘၤာ နစ္ၿပီး ဒီကို ေရာက္လာတာ။ မင္းကေရာ ဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲ´´ ထိုမိန္းကေလး အနည္းငယ္ အခ်ိဳး ေျပာင္းသြားသည္။ “ အို မသိလို႕ေျပာမိတာပါရွင္ က်ၽြန္မလဲ သေဘၤာနစ္ၿပီး ေရာက္လာတာပါ၊ သေဘၤာနစ္ၿပီး မုန္တိုင္းက်တာပဲ ကၽြန္မမွတ္မိလိုက္တယ္´´ ကိုလင္း အနည္းငယ္ သနားသြားသည္။ သူလည္း ဒုကၡသည္ ကိုယ္လည္း ဒုကၡသည္ ျဖစ္ေနသည္ကုိး။ “ ဒါဆိုရင္ ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ပဲ ရွိေနတာလား၊ တျခားလူေတြ ရွိေန ေသးလား မသိဘူး။ လိုက္ရွာၾကည့္ရေအာင္´´ “ဟုတ္ကဲ့အစ္ကို က်ြန္မနာမည္က ဖူးပြင့္ေ၀ပါ ဖူးဖူးလို႕ ေခၚပါ တယ္ အစ္ကို႕နာမည္က…´´ “အစ္ကို႕နာမည္က လင္းကိုကို အားလံုက ကိုလင္းလို႕ပဲ ေခၚၾကတယ္´´ “ ဟုတ္´´ သူမမ်က္ႏွာမွာေတာ့ စိုးရိမ္စိတ္ အျပည့္နဲ႕ပါ။ က်ြန္းတစ္ကၽြန္းထဲမွာ ေယာက်ၤားနဲ႕ မိန္းမ ႏွစ္ေယာက္ တည္းဆိုေတာ့ ေၾကာက္ရွာမွာေပါ့ေလ။ သူမကိုယ္သူမ ငံု႕ၾကည့္ေတာ့လည္း စကတ္တိုေလးက ေအာက္နား ေတြ စုတ္ျပတ္ေနၿပီး ေပါင္လယ္အထိိ ေပၚေနၿပီ၊ အေပၚပိုင္းကေတာ့ ေျပာပေလာက္ေအာင္ မဆိုးေသး။ ကိုလင္း ေဖာက္ေက်ြးေသာ အုန္းသီးမ်ားကို အ၀စားလိုက္ကာ က်ြန္းပတ္လည္ လိုက္ၾကည့္သည္။ ဘာမွ မေတြ႕။ အခ်ိန္ က ညေနေစာင္းေနၿပီ။ ထို႕ေၾကာင့္ အိပ္ရာျပင္ရသည္။ အိပ္စရာ ေစာင္လည္းမရွိ ေခါင္းအံုးလည္း မရွိ။ ဒါ့ေၾကာင့္ အုန္းလက္ေျခာက္ေတြကို စုပံုကာ ေက်ာက္ခဲႏွစ္လံုး ခတ္ မီးရွိဳ႕ရသည္။ မီးရွိဳ႕ရသည္ကလည္း လြယ္ သည္ေတာ့ မဟုတ္။ နာရီ၀က္ေလာက္ ႀကိဳးစားလိုက္မွ မီးပံုတစ္ပံု ျဖစ္လာသည္။ မီးပံုဖိုထားသျဖင့္ အနားမွ သေဘၤာမ်ား ျဖတ္သြားလ်င္လည္း ျမင္သာမည္ေလ။ က်ြန္းေပၚမွာ ေတာရိုင္းသတၱ၀ါမ်ား ရွိလ်င္လည္း အကာ အကြယ္ရမည္၊ အေႏြးဓာတ္လည္း ရမည္။ ထိုအခ်ိန္က်မွ ျပႆနာအႀကီးအက်ယ္ တက္ေတာ့သည္။
မီးပံုေဘးမွာက ဖိုႏွင့္ မ ႏွစ္ေယာက္တည္း။ ဒီေနရာမွာ ကိုလင္းက ဖူးဖူးကို အဓမၼႀကံစည္လုိက္ရင္ေတာင္ ဘာမွမတတ္ႏိုင္။ မာန္ေလွ်ာ့ရမည္သာ။ သို႕ေသာ္ ကိုလင္းက မုဒိန္းသမားမဟုတ္။ ဒီလိုေတာ့ မလုပ္၀ံ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဆူေ၀လာသည့္ ေသြးမ်ားကို မနည္း ေအးေအာင္ ထိန္းေနရသည္။ ကိုလင္းက ကင္္းေစာင့္ကာ ဖူးဖူးကို ေဘးတြင္ အိပ္ေစရသည္။ ဖူးဖူး ေတာ္ေတာ္ ႏွင့္ အိပ္မေပ်ာ္ေပ။ သို႕ေသာ္ မ်ားမၾကာမီ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ့ ကိုလင္းလည္း မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ ။ ဖူးဖူးေဘးမွာပင္ လွဲအိပ္လိုက္ရသည္။ ဖူးဖူး အိပ္မက္လိုလို တကယ္လိုလုိ ျဖစ္ေနသည္။ သူမကို လူတစ္ေယာက္ ဖက္ထားသည္။ သူမ အိပ္ရာမွ လံုးလံုးလ်ားလ်ား ႏိုးလာသည္။ သူမကို ဖက္ထားသည္က ကိုလင္း။ သူက ဖက္ထားရံုမွ်မက သူမ၏ ညာဘက္ ရင္သားတစ္ဖက္ကို ကိုလင္းလက္က အုပ္ကိုင္ထားသည္။ ပထမ သူမရုန္းမလို႕ ႀကံစည္ေသးသည္။ သို႕ေသာ္ ကိုလင္းက ကိုင္ရံုသာ ကိုင္ထားၿပီး ေဟာက္သံထြက္ကာ အိပ္ေပ်ာ္ေနသူပဲ။ ဒါနဲ႕ပဲ သူမ မရုန္းေတာ့ပဲ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးသာ ဆက္ေနလိုက္မိေတာ့သည္။ သူမရင္ထဲတြင္လည္း ရင္ခုန္သံ တဒိန္းဒိန္း ခုန္ေနသည္။ သူမ၏ ဘယ္ဖိုသတၱ၀ါမွ မထိဖူးေသးသည့္ ရင္သားႏုႏုေလးကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္အုပ္ကိုင္ကာ အိပ္ေပ်ာ္ေနသူကား သူမ၏ အသက္သခင္ ကိုလင္းျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ပင္။ ရင္ထဲမွာ အမည္မေဖာ္ျပႏို္င္ေသာ ေ၀ဒနာတစ္ရပ္က ႀကီးစိုး ေနသည္။ သူမ၏ ေပါင္ၾကားက မီးေတာင္၀ကေလးမွလည္း ေခ်ာ္ရည္မ်ား တသြင္သြင္ စီးဆင္းေနၿပီ။ ကိုလင္းကေတာ့ သိပံုမရ။ သူမ လက္ကေလးကို ေပါင္ၾကားထဲထည့္ကာ ပြတ္ေနမိသည္။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ မဟုတ္သျဖင့္ အဆင္မေျပလွ။ သူမ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ တုန္ခါသြားမိေသာ္လည္း ကိုလင္း ႏိုးသြားလ်ွင္ သူမ ဘာလုပ္ေနသည္ကိုလည္း သိသြားမည္စိုးရိမ္ေနမိသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သူမ မသိမသာေလးသာ ပြတ္ေနမိသည္။ တစ္ခါမွ ဒီလိုမပြတ္ဖူး။ က်င္ကနဲ က်င္ကနဲ အမည္ေဖာ္မရသည့္ အရသာတစ္ခုႀကီးစိုးေနသည္ကိုေတာ့ သိသည္။ မနက္မိုးလင္းေတာ့ ေစာေစာစီးစီး အုန္းရည္ေသာက္ အုန္းသီးစားလိုက္ၾကၿပီး ကိုလင္း၏ ဦးေဆာင္ မႈ ျဖင့္ ေက်ာက္ေတာင္ ျမင့္ျမင့္ႀကီးမ်ားေပၚသို႕ တက္လာခဲ့သည္။ ကိုလင္းလက္ကို ကိုင္ကာ လိုက္တက္ရသည္။ လြယ္ေတာ့ မလြယ္လွ။ ေခ်ာ္မက်ေအာင္ မနည္း သတိထားေနရသည္။ မည္မွ်ပင္ သတိထားေစကာမူ တစ္ခ်က္ ေတာ့ ေခ်ာ္က်သြားလိုက္ေသးသည္။ ကိုလင္းက သတိရွိသည္။ ဖူးဖူးလက္ကို လံုး၀မလႊတ္ဘဲ ခ်က္ခ်င္း ဖမ္းဆြဲ လိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ အားယူကာ ဆြဲတင္လိုက္ရာ ကိုလင္းရင္ခြင္ထဲသို႕ ေရာက္သြားေတာ့သည္။ ကိုလင္းက ခါးကို ခပ္တင္းတင္း ဖက္ထားရာ သူမ၏ ထြားထြားႏုႏု ရင္သားတစ္စံုႏွင့္ ကိုလင္း၏ ရင္အုပ္ကားကားႀကီးတို႕ ရင္တိုက္မႈျဖစ္သြားသည္။ သူမ ရင္ေတြ တဒိတ္ဒိတ္ ခုန္သြားသလို ကိုလင္းမွာလည္း ေအာက္က တင္းမာလာ ေတာ့သည္။ သို႕ေသာ္ သူတို႕ေရာက္ေနသည့္ေနရာက ေတာင္ေပၚကို ခဲရာခဲဆစ္ တက္ေနရသည့္ လမ္းေၾကာင္းမွာ။
တျဖည္းျဖည္း တက္သြားရာ ေတာင္ထိပ္ေရာက္သြားေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို စီးမိုးကာ ျမင္ေန ရသည္။ ေတာင္မွာ ႏွစ္ျခမ္းျဖစ္ေနၿပီး အလယ္မွာ ေခ်ာက္တစ္ခု ခံေနသည္။ ကၽြန္းသည္ သိပ္မက်ယ္လွသလုိ သိပ္လည္း မက်ဥ္းလွေပ။ သို႕ေသာ္ သံုးမိုင္ေလာက္ ရွည္လ်ားမည့္ က်ြန္းတန္းတစ္ခုျဖစ္ေနသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ တြင္လည္း ကၽြန္းမ်ားမေတြ႕ရ။ လူရိပ္လူေျခလည္း မျမင္ရ။ ေတာအုပ္ကဲ့သို႕ စိမ္းစိုေနသည့္ ဒီေရေတာတစ္ခု ရွိ ေနသည္။ ေတာရွိလ်င္ ေမ်ာက္ ေတာ့ အနည္းဆံုး ရွိမည္ထင္သည္။ သတိေတာ့ လက္လႊတ္လို႕မရ။ အႏၱရာယ္ လည္း ရွိႏိုင္သည္။ ေသာက္သံုးေရခ်ိဳေတာ့ ရဖို႕မေသခ်ာ။ ပတ္လည္က ေသာင္ျပင္ျဖစ္ေနသည္။ ေခ်ာက္ကမ္းပါး ေအာက္မွာ ရွိေနရင္ေတာ့ မေျပာတတ္။ ေခ်ာက္ထဲဆင္းရန္ လမ္းရွာၾကည့္ေတာ့ ကံေကာင္း ေထာက္မစြာ ေခ်ာက္ကမ္းပါးတြင္ ေပါက္ေနသည့္ အပင္မ်ားကို တြယ္ဆင္းလ်င္ ရႏိုင္သည္ကို သတိထားမိသြား သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ေခ်ာက္ကမ္းပါးထဲသို႕ တြယ္ကပ္ ဆင္းရန္ ျပင္ဆင္ရေတာ့သည္။ ကိုလင္းက ေျခလ်င္ ေတာင္တက္ အသင္း၀င္ဖူးသူမို႕ ျပႆနာမရွိလွ။ ဖူးဖူးက အဆင္ေျပပါ့မလား။ မတတ္ႏိုင္ပါ။ သူ႕ကို ေတာင္ ထိပ္မွာ ထားခဲ့ရေအာင္ကလည္း တခုခု ျဖစ္လွ်င္ သူအျမန္ျပန္တက္ကယ္ဖို႕ မလြယ္ကူလွ။ ထို႕ေၾကာင့္ သူမကို မရ ရေအာင္ေခၚရေတာ့သည္။ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းဆင္းၾကည့္ေတာ့ ေခ်ာက္က သိပ္မနက္လွပါ။ ေပ ၇၀ ေလာက္သာ ရွိသည္။ ေအာက္ေရာက္ေတာ့ အျပင္မွာေလာက္ေတာ့ မလင္းေပ။ ျမင္ရသည္ဆိုရံုမွ်သာ ရွိသည္။ ဖူးဖူးက ေမွာင္ေနသျဖင့္ ေၾကာက္လန္႕ေနသည္။ ေခ်ာက္ထဲသို႕ေရာက္ေတာ့ ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက္ရွာၾကည့္မိသည္။ ဂူေပါက္တစ္ခု။ ေသခ်ာေအာင္ၾကည့္ သည္။ ဟုတ္သည္။ ဂူေပါက္တစ္ခု။ ဂူေပါက္ထဲသို႕ ၀င္ရန္ အလင္းေရာင္က မရွိ။ ဒါနဲ႕ ေလွက ျဖဳတ္ယူလာ ေသာ Survival Kit ထဲ ဓာတ္မီးတစ္လက္ေလာက္မ်ား ပါေလမလား ထပ္ရွာၾကည့္သည္။ ေတြ႕ပါၿပီ။ ဓာတ္မီး အျပင္ မီးျခစ္ႏွင့္ ေရလံုထုပ္ထားသည့္ ေရနံဆီမီးခြက္တစ္ခု။ အင္း အဆင္ေတာ့ေျပၿပီ။ ေရနံဆီမီးခြက္ကေတာ့ ဂူထဲမွာ ေအာက္စီဂ်င္မရလ်င္ အသံုးမတည့္သည့္အျပင္ ဒုကၡပါ ေပးႏုိင္သည္။ မေန႕က အေလာတႀကီး ေသခ်ာ မရွာဘဲ ေက်ာက္တံုးႏွင့္ နာရီ၀က္ေလာက္ မီးခတ္လိုက္ရသျဖင့္ သူ႕နဖူး သူရိုက္မိသည္။ ဂူထဲသို႕ ဓာတ္မီးျဖင့္ ထိုး၀င္လိုက္သည္။ ေသနတ္ကိုေတာ့ အသင့္ခ်ိန္ထားရသည္။ ဘာေကာင္ေတြ ရွိ ေနမည္ဆိုတာ မေသခ်ာ။ ဖူးဖူးက သူ႕အက်ၤ ီစကို တင္းတင္းဆြဲကာ အေနာက္မွ လိုက္လာသည္။ ေသခ်ာစြာ သတိထားေနရသည္။ ဂူေပါက္က အ၀င္၀ လူတစ္ကိုယ္စာမွ်သာ ရွိေသာ္လည္း အထဲေရာက္ေတာ့ အတန္အသင့္ က်ယ္၀န္းလာသည္။ ေအာက္စီဂ်င္ ေကာင္းစြာရလို႕ထင္သည္။ မီးကမၿငိမ္း။ ဒါဆို ျပသနာ မရွိ။ က်ယ္၀န္းသည့္ေနရာက ေျမျပန္႕ေလး။ အင္း ဒီေနရာမွာ လူေနလို႕ရမလားပဲေပါ့။ ဟိုဘက္ကို ဆက္ထြက္သည့္ အေပါက္ တစ္ခု ရွိေနသည္။ ထိုအေပါက္ဖက္ကို ဆက္သြားလိုက္သည္။ ကိုင္ထားသည့္ မီးခြက္က ဒီအတိုင္းပင္။ သြားရင္း လမ္းပိတ္သြားၿပီ။ သို႕ေသာ္ ဒီအတိုင္း အပိတ္မဟုတ္။ ေက်ာက္တံုးႀကီးတစ္တံုးက ပိတ္ဆို႕ေနသည္သာ။ ေက်ာက္တံုးကို တြန္းဖြင့္လ်ွင္ လမ္းရွိေလအံုးမလား။
ကိုလင္း တစ္ခ်က္တြန္းၾကည့္သည္။ တုတ္တုတ္မွ်မလႈပ္။ ခပ္ျပင္းျပင္း ထပ္တြန္းၾကည့္ေတာ့ အနည္းငယ္ လႈပ္သြားသည္။ ကိုလင္း နည္းနည္း အား တက္သြားသည္။ ဖူးဖူးကလည္း ၀ိုင္းတြန္းသည္။ တစ္ခါ….. ႏွစ္ခါ…. သံုးခါ…. ပိုပိုၿပီး လႈပ္လာသည္။ ခဏနား လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ ထပ္တြန္းသည္ တစ္ခါ….. ႏွစ္ခါ….. သံုးခါ….. ….. …. ……… ဆယ့္ငါးခါေျမာက္တြင္ ေက်ာက္တံုးႀကီးသည္ လမ္းအတိုင္း လိမ့္ဆင္းသြားေလေတာ့သည္။ ေၾသာ္ ဆင္ေျခေလ်ာပဲ။ ဓာတ္မီးႏွင့္ ေက်ာက္တံုးႀကီး လိမ့္သြားရာဘက္သို႕ လိုက္ထိုးၾကည့္ေနရင္း လင္းကနဲျဖစ္သြားကာ ေလေအးမ်ား ၀ုန္းကနဲ ေဆာင့္၀င္လာသည္။ ေအးျမသြားသည္။ ကိုလင္း အားတက္သေရာ ဆင္ေျခေလ်ာအတိုိင္း ဆင္းလိုက္သြားရာ ဂူေပါက္၀မွ ပင္လယ္စပ္သို႕ ျပန္ေရာက္သြားေလေတာ့သည္။ ကိုလင္း ထခုန္မတတ္ ၀မ္းသာသြားသည္။ ဒီအ ေပါက္ကေန အျပင္ကို ထြက္လို႕ ၀င္လို႕ရသည္ပဲ။ ႏွစ္ေယာက္သား အျပင္ေရာက္သြားေတာ့မွ ေလေအးေအးကို အ၀ရွဴလိုက္ရေတာ့သည္။ ေရွ႕ဆက္ ၿပီး ပတ္ၾကည့္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ ဂူေပါက္တစ္ေပါက္ သြားေတြ႕သည္။ တကယ့္ ဂူေပါက္ပါပဲ။ သို႕ေသာ္ အထဲသို႕ ေပ ငါးဆယ္ေလာက္သာ ၀င္သည္။ အပိတ္။ ထိုထဲသို႕ ပင္လယ္ေရ က ၀င္သည္။ ေရတက္ ေရက် ရွိသည္။ သူ တို႕ႏွစ္ေယာက္သား ပင္ပန္းလွၿပီ။ ျပန္လာလိုက္သည္။ ဖူးဖူးကို တစ္ေနရာတြင္ ထိုင္ခိုင္းထားၿပီး ကိုလင္းက ေရ စပ္သို႕ဆင္းကာ ဂံုးခရုမ်ား ေကာက္သည္။ ၾကားေတာ့ ဖူးဖူးပါ မေနႏိုင္ေတာ့။ သူမပါ ၀င္ေကာက္ေတာ့သည္။ အေတာ္မ်ားမ်ား ရပါသည္။ ဖူးဖူးက ကိုလင္းေရွ႕မွ ကုန္းကုန္းကြကြႏွင့္ ေကာက္ေနရာ ကိုလင္းလည္း ၀ါသနာ အရ မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ ၾကည့္လိုက္သည္။ ေအာက္စမ်ား ဖြာေနေသာ စကတ္ တိုတိုေၾကာင့္ ကုန္းလိုက္ရာတြင္ ပင္တီအျပာေရာင္ေလးကို ထင္းကနဲ ျမင္ေနရသည္။ ကိုလင္း စိတ္ေတြ ထလာသည္။ သို႕ေသာ္ ျပန္ထိန္း လိုက္ရသည္။ ဒုကၡသည္ အခ်င္းခ်င္းပဲေလ။ ပင္လယ္စပ္မွာပင္ ခရုမ်ားကိုခြာကာ အုန္းလက္တံမ်ားျဖင့္ သီၿပီး မီးကင္ရသည္။ စားလည္းစားသည္။ ေန႕ဖို႕ညစာလည္း ခ်န္ထားသည္။ ၿပီးေနာက္ သူတို႕ဆင္းလာေသာ လမ္းေၾကာင္းမွ ဂူထဲ ျပန္၀င္သြားေတာ့ သည္။ ဂူထဲကို ၀င္ေတာ့ ဓာတ္မီးသံုးစရာ မလိုေတာ့။
သူတို႕ နားေနမည့္ အေကြ႕ေလးထားအထိ လင္းေန သည္။ အထဲကို ေကြ႕၀င္ေတာ့မွ မီးထိုးရသည္။ ဒီညေတာ့ မီးခြက္ရွိသည္ပဲ။ မီးပံုဖိုစရာလည္း ထင္းက ပါမလာ။ ေနာက္ေန႕အျပင္ထြက္ရင္ေတာ့ ထင္းပါ ရွာယူရမည္။ အိပ္ရမည့္ေနရာ ၾကည့္ေတာ့မွ စိတ္ညစ္သြားသည္။ ေက်ာက္သားျဖစ္သျဖင့္ ေအးကလည္းေအးသလို ညီညီညာညာလည္း မရွိ။ အိပ္ေပ်ာ္မည့္ပံု မေပၚ။ ေအာက္ကိုျပန္ဆင္းကာ အုန္းလက္ေျခာက္မ်ား ႏိုင္သေလာက္ သယ္လာရသည္။ အုန္းလက္မ်ား ထူထူ ခင္းလိုက္ေတာ့မွ အေကာင္းစားေမႊ႕ရာျဖစ္သြားေတာ့သည္။ ကိုလင္းက “ ဖူးဖူး ဒီညေတာ့ ဖူးဖူးေဘးမွာ ကိုလင္း အိပ္မယ္ေနာ္´´ ဟု ေျပာရာ ဖူးဖူးက “ ဟြန္႕ ညကေရာ မအိပ္တာက်ေနတာပဲ´´ ဟု ျပန္ေျပာလိုက္ သည္။ ကိုလင္း ဖူးဖူးနားတြင္ လွဲအိပ္လိုက္သည္။ ဖူးဖူးဘက္သို႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္လွ်က္။ ထို႕ေနာက္ ဘာမေျပာ ညာမေျပာ ဖူးဖူး၏ နာမည္ႏွင့္လိုက္ေအာင္ လွပအိစက္ေနသည့္ ႏႈတ္ခမ္းလွလွကေလးကို စုပ္ကာ နမ္းပစ္လိုက္ သည္။ ဖူးဖူး တြန္႕သြားသည္။ မထင္မွတ္ထားသည္ပဲေလ။ မ်က္လံုးေလး ေမွးစင္းသြားသည္။ ၿပီးေတာ့မွ ကိုလင္းကို “ကိုလင္း လြန္ၿပီကြာ သူ႕ရည္းစားလဲ မဟုတ္ဘဲနဲ႕ လူကို လာနမ္းေနတယ္ မေကာင္းဘူး´´ “ခ်စ္ လို႕ပါ ဖူးဖူးရယ္ ကိုလင္းေလ ဖူးဖူးကို စေတြ႕တဲ့ေန႕ကတည္းက ခ်စ္ေနမိၿပီသိလား၊ ဒုကၡသည္အခ်င္းခ်င္းဆို ေတာ့ ေျပာရမွာ အားနာလို႕ပါ အခု ေျပာၿပီေနာ္ ကိုလင္း ဖူးဖူးကိုခ်စ္တယ္´´ “ကိုလင္းကလည္း ဖူးဖူးကို ေတြ႕ တာေတာင္ ႏွစ္ရက္ပဲရွိေသးတယ္ တန္းၿပီး ခ်စ္သြားေရာလား စဥ္းစားပါရေစအံုး´´ “ ဖူးဖူးရယ္ ဘယ္ေလာက္ စဥ္းစားအံုးမွာလဲ အခုဆို ဒို႕ႏွစ္ေယာက္လံုး လူမရွိသူမရွိ ကၽြန္းေပၚမွာ ႏွစ္ေယာက္တည္းေလ၊ ကိုယ့္ရပ္ဌာေန ကို ျပန္ဖို႕ဆိုတာ စဥ္းစားလို႕ေတာင္မရဘူး ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ မသိေသးဘူး´´ “ကိုလင္းရယ္… ´´ ဖူးဖူး ေတြေ၀သြားသည္။ ဘယ္ေန႕ဘာျဖစ္မယ္မွန္းမွ မသိတာ ဆိုတာထက္ ကၽြန္းေပၚမွာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေသာင္တင္ေနအံုးမည္မသိႏိုင္သည့္ ဖိုႏွင့္ မ လူသားႏွစ္ဦးတည္း ျဖစ္ေနတာကို ေတြးမိကာ ရင္ခုန္သြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ကိုလင္းက သူမမ်က္ႏွာကို ေသေသခ်ာခ်ာ စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ သူမ ကိုလင္းကို ျပန္ေျပာလိုက္မိ သည္။ “ဒါဆို ကိုလင္း ဖူးဖူးကို ကတိေပးရမယ္ေနာ္ ဖူးဖူးအလုိဆႏၵမပါဘဲ ဖူးဖူးကို ဘာမွ မလုပ္ပါဘူး ဆိုတဲ့ ကတိ´´ ။ ကိုလင္းလည္း ျမန္ျမန္ထက္ထက္ ကတိေပးလိုက္သည္။ သူမ အလိုတူရင္ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္သည္ပဲ။
ဒါနဲ႕ပဲ အဲဒီညကေတာ့ ေစာေစာအိပ္ေပ်ာ္ေအာင္သာ ႀကိဳးစားရေတာ့သည္။ သူေရာ သူမပါ ေစာေစာ အိပ္ေပ်ာ္လိမ့္ မည္ေတာ့ မထင္။ ဖူးဖူးကလည္း သက္ျပင္းမ်ား အႀကိမ္ႀကိမ္ခ်လွ်က္။ ည သန္းေခါင္ေက်ာ္ေတာ့ နည္းနည္း ေအးလာသည္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးမွာ ေစာင္မရွိ။ ခ်မ္းလာသျဖင့္ ဖူးဖူးက ကိုလင္းဘက္ကို တိုးလာရာ ကိုလင္း ေပါင္ၾကားမွ မာေနသည့္ ဒုတ္ႏွင့္ ဖူးဖူး တင္ပါးမ်ား မိတ္ဆက္ေလေတာ့သည္။ ကိုလင္းကလည္း အေလာသံုး ဆယ္ မလုပ္ရဲ။ ကိုလင္း၏ ဒုတ္က ဖူးဖူး တင္ပါးႏွစ္လံုးၾကားထဲသို႕ က်က်နန ေထာက္မိေနသည္။ အိပ္မေပ်ာ္ ေသာ ဖူးဖူး တြန္႕ကနဲ ျဖစ္္သြားသည္။ သို႕ေသာ္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ ၿငိမ္ေနလိုက္သည္။ ဒူးကို ေရွ႕သို႕ ေကြးအိပ္လိုက္သည္။ ထိုအခါ ကိုလင္း၏ ညီေတာ္ေမာင္မွာ ဖူးဖူး၏ ညီမေလးဆီသို႕ က်က်နန သြားမိတ္ဆက္ ေလေတာ့သည္။ စကတ္တစ္ထပ္ ပင္တီတစ္ထပ္ ခံေနသျဖင့္သာ ၀င္မသြားျခင္းျဖစ္သည္။ ဖူးဖူး အသက္ရွဴသံ ျပင္းလာသလို ကိုလင္းလည္း အတူတူပင္ျဖစ္သည္။ “ကိုလင္း ဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ ဖူးဖူး မေနတတ္ေတာ့ ဘူးကြာ´´ ဖူးဖူးက ကတုန္ကရင္အသံေလးျဖင့္ ေျပာလာသည္။ ကိုလင္း နည္းနည္းေတာ့ရင္ထိတ္သြားသည္္။ သူက ဖူးဖူး လက္မခံဘဲနဲ႕ေတာ့ အတင္းမလုပ္ခ်င္။ ဒါနဲ႕ “ဖူးဖူးကို ကုိယ္ လက္ထပ္ပါရေစ´´ “ကိုလင္းရယ္ စဥ္းစားပါအံုး ဒီလို လူမရွိသူမရွိ ကၽြန္းႀကီးထဲမွာမွ လက္ထပ္ခြင့္လာေတာင္းေနသလားလို႕´´ “ဖူးဖူးရယ္ လက္ ထပ္တယ္ဆိုတာ လူႀကီးမိဘစံုရာနဲ႕ ေတာင္းရမ္းလက္ထပ္သင့္တာကို ကိုယ္သိပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္တို႕ဘ၀ က ဒီအခက္အခဲက ဘယ္အခ်ိန္ လြတ္ေျမာက္မယ္ဆိုတာ ေျပာလို႕မရတဲ့အေျခအေနေလ၊ ကုိယ္သိတာက ကိုယ္ ဖူးဖူးကို ခ်စ္မိေနၿပီ လက္ထပ္ခ်င္တယ္ကြာ၊ တကယ္လို႕ ကိုယ့္ရပ္ဌာေန ျပန္ျဖစ္ရင္လည္း မိဘေတြကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာျပလိုက္မယ္ေလ ခြင့္ျပဳပါေနာ္´´ “ကိုလင္းရယ္…. ´´ “ဖူးဖူးလဲ ကိုလင္းကို ခ်စ္မိေနၿပီဆိုတာ ၀န္ခံပါတယ္ ဒါေပမဲ့ လက္ထပ္ဖို႕အထိေတာ့ မစဥ္းစားမိေသးဘူး ကိုလင္းရယ္´´ “တကယ္လား ေပ်ာ္လုိက္ တာ ဖူးဖူးရယ္ ဖူးဖူးရဲ႕အခ်စ္ကို ရသြားတာ ကိုလင္းကံေကာင္းလြန္းတယ္ေနာ္´´“ကဲပါ ကိုလင္းသေဘာ ဟုတ္ ၿပီလား လက္ထပ္မယ္ေနာ္ ဒါေပမဲ့ ဒီည ဖူးဖူးကို ဘာမွမက်ဴးလြန္ပါနဲ႕ေနာ္ ဖူးဖူး အဆင္သင့္မျဖစ္ေသးလို႕ပါ ၿပီး ေတာ့ ဖူးဖူးေရာ ကိုလင္းပါ ညစ္ပတ္နံေစာ္ေနတာပဲေလ ေနာက္ သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္းျဖစ္ေအာင္ အရင္လုပ္ၿပီးမွ အတူေနၾကမယ္ေနာ္´´ ကိုလင္း မ်က္ႏွာႀကီး မအီမလည္ ျဖစ္သြားသည္။ ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္တယ္ေလ။ ဖူးဖူးရဲ႕ ေဖာင္းအိေနတဲ့ တင္ႏွစ္လံုးၾကားထဲက ေထာက္ထားရလို႕ ငပဲက မတ္ေနေအာင္ ေထာင္ေနတာ ေအးေလ ရွိေစ ေတာ့ ရွိေစေတာ့ မနက္ျဖန္က်မွ ေတြ႕မယ္။ ဒါနဲ႕ ဖူးဖူးနဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ၿပီး အိပ္လိုက္သည္။ ဖူးဖူး၏ ႏွဳတ္ခမ္း အိအိေလးကို နမ္းမိသည္၊ ရင္သားႏုႏုေလးကို ကိုင္မိသည္။ ဘာမွမေျပာ။
လက္က ေအာက္ကို ဆက္ဆင္းမယ္ ႀကံရင္ အတင္းျပန္ဖယ္သည္။ ဒီလိုနဲ႕သာ မိုးစင္စင္လင္းခဲ့ရသည္တည္း။ မနက္လင္းေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း စားဖို႕ေသာက္ဖို႕က အရင္ရွာရသည္။ အုန္းသီးႏွင့္ အုန္းရည္က ေပါ မ်ားလွသည္ မွန္ေသာ္လည္း ဘယ္သူမွ် ေန႕စဥ္ရက္ဆက္ မစားႏိုင္။ အသားေလး ငါးေလး ရလိုရျငား လိုက္ရွာ ၾကရသည္။ ေဟာ ေတြ႕ပါၿပီ။ မေန႕က ၾကည့္ခဲ့သည့္ အျပင္က ဂူေပါက္ထဲက ေရၾကည္ၾကည္ထဲမွာ ေက်ာက္ပု ဇြန္မ်ား ကူးခတ္ေနသည္။ အေကာင္သိပ္မႀကီးေသာ္လည္း စားလို႕၀ႏိုင္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ကိုလင္း သူ႕အက်ၤ ီ ခ်ြတ္ကာ ပုဇြန္ခပ္သည္။ ပိုက္ကြန္လို မဟုတ္သျဖင့္ သိပ္ေတာ့ အဆင္မေျပ။ သို႕ေသာ္ ေလးငါးခါေလာက္ ႀကိဳး စားလိုက္လွ်င္ တစ္ေကာင္ေလာက္ေတာ့ ရသည္။ ဖူးဖူးကေတာ့ ပုဇြန္တစ္ေကာင္ရတိုင္း ကေလးတစ္ေယာက္ လို ခုန္ေပါက္ျမဴးတူး အားေပးရွာသည္။ ႏွစ္နာရီေလာက္ ႀကိဳးစားပမ္းစား ဖမ္းလိုက္ေတာ့ ပုဇြန္ ေတာ္ေတာ္မ်ား မ်ား ရလိုက္သည္။ ျပန္ထြက္လာရာတြင္ ကံဆိုးသည့္ ဂဏန္းတစ္ေကာင္ပါ ပုဇြန္မ်ားႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သြား ေတာ့သည္။ ထိုေရွ႕နားတြင္ ပုဇြန္ႏြာျခင္း မီးကင္ျခင္း အလုပ္မ်ားကို ေဆာင္ရြက္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဖူးဖူးက ေရခ်ိဳးခ်င္ေၾကာင္း ပူဆာသည္။ ေရခ်ိဳးတာက ရသည္။ သို႕ေသာ္ ေရခ်ိဳးၿပီးလွ်င္ လဲစရာ အ၀တ္က မရွိ။ ကိုယ္တံုးလံုးခ်ြတ္ခ်ိဳးရန္က်ေတာ့လည္း ဖူးဖူးက သေဘာမတူျပန္။ သို႕ေသာ္ ေနာက္ဆံုး တစ္ေယာက္ ေရခ်ိဳးလွ်င္ တစ္ေယာက္က တစ္ဖက္လွည့္ေနေပးေၾကးျဖင့္ အေပးအယူတည့္သြားသည္။ ကိုလင္းကို အရင္ ခ်ိဳး ခိုင္းသည္။ ကိုလင္းကေတာ့ ေယာက်ၤားေလးပဲ ဘာရွက္စရာရွိတာမွတ္လို႕။ ပါတဲ့ ေဘာင္းဘီခ်ြတ္ပစ္ကာ မိေမြး တိုင္း ဖေမြးတိုင္း ပင္လယ္ထဲ ဆင္းခ်သြားသည္။ ေရခ်ိဳးေတာ့ ပင္လယ္ဘက္ကိုလွည့္မခ်ိဳး၊ ကုန္းေပၚတြင္ တစ္ ဖက္လွည့္ရပ္ေနေသာ ဖူးဖူးဘက္သို႕ လွည့္ခ်ိဳးသည္။ ဖူးဖူး သတိလက္လြတ္ျဖစ္ကာ ကိုလင္းကို စကားေျပာရန္ လွည့္လိုက္မိသည္။ ကုန္းေပၚက ဖူးဖူးကို ေနာက္ကၾကည့္ကာ ေလာင္တီးေနေသာ ကိုလင္းကို ဘြားဘြားႀကီး ျမင္လိုက္ရေသာအခါ ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖင့္ ေၾကာင္ၾကည့္ေနၿပီး “အာ ကိုလင္းကြာ အရွက္မရွိဘူး ဟုိ ဘက္ လွည့္ခ်ိဳးပါလားလို႕´´ ေျပာေျပာဆိုဆို မ်က္ႏွာကို အတင္းအုပ္ကာ ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္ေနေတာ့သည္။ “ဟင္း ဘယ္သူက ၾကည့္ခိုင္းတာက်လို႕ သူ႕ဘာသာ ဟုိဘက္မလွည့္ဘဲ လာခိုးၾကည့္ၿပီး ဟဲဟဲ ေကာင္မေလး ကေရာ္ ကေရာ္´´ ကိုလင္းက မရွက္သည့္အျပင္ ကေရာ္ကေရာ္ပင္ ျပန္လုပ္လိုက္ေသးသည္။ ကိုလင္းခ်ိဳးၿပီး အ၀တ္လဲၿပီးမွပဲ ဖူးဖူး ေရခ်ိဳးရန္ျပင္ဆင္ေတာ့သည္။
ဖူးဖူး အ၀တ္ခ်ြတ္ေနခ်ိန္တြင္ ကိုလင္းက တစ္ဖက္သို႕ လွည့္ေနေပးသည္။ အေၾကာင္းရွိသည္။ မလွည့္ေနေပးလို႕ ေရမခ်ိဳးေတာ့ဘူး လုပ္ေန ရင္ ျပႆနာ။ ဖူးဖူး အ၀တ္လဲသံ၊ ေရထဲဆင္းသြားသံ၊ ေရထဲမွာ တဘြမ္းဘြမ္းကူးသံၾကားေတာ့ ကိုလင္း လွည့္ ၾကည့္လိုက္သည္။ ဖူးဖူးက သူ႕အရွိန္နဲ႕သူ ေရကူးေနတုန္း။ ကုိလင္းၾကည့္ေနသည္ကို သတိမရ။ ေနာက္မွ ကမ္း ေပၚကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ကိုလင္းက သူမကို ေကာင္းေကာင္း ၾကည့္ေနသည္။ ဖူးဖူး တအားရွက္သြားသည္။ ကို လင္းကို ေရႏွင့္ လွမ္းပက္ကာ သူမ၏ ဟာလာဟင္းလင္းျဖစ္ေနေသာ စေနႏွစ္ခိုင္ႏွင့္ ႀတိဂံနယ္ေျမကို အသည္း အသန္ ကာကြယ္သည္။ လက္ေသးေသးေလးက ဘယ္လိုမ်ား လံုႏိုင္ပါမည္နည္း။ တစ္ခုဖံုးလွ်င္ တစ္ခုေပၚ သည္သာ။ ကိုလင္း ဘာမေျပာ ညာမေျပာႏွင့္ ေရထဲသို႕ ဆင္းသြားလိုက္သည္။ ေရထဲတြင္ ဟိုဖံုး ဒီဖံုး လုပ္ေန သည့္ ဖူးဖူးကို အတင္း ၀င္ဖက္လိုက္သည္။ “ဖူးဖူးရယ္ ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာ´´ “အို ကိုလင္း ဘာလုပ္ တာလဲ မလုပ္ပါနဲ႕ ဖူးဖူးရွက္တယ္´´ “ဖူးဖူးရယ္ မရွက္ပါနဲ႕ ဒီက်ြန္းေပၚမွာ ကိုလင္းနဲ႕ ဖူးဖူး ႏွစ္ေယာက္ပဲ ရွိ တာေလ ကိုလင္းက ဖူးဖူးရဲ႕ ခ်စ္သူပဲ ဖူးဖူး ကိုယ့္ကို အလိုမလိုက္ရင္ ေရထဲက ျပန္မတက္ေတာ့ဘူးေနာ္´´ “ ကိုလင္း မဆိုးနဲ႕ကြာ ေနာ္ ေနာ္ ညက်မွ ကိုလင္းသေဘာ ေနာ္´´ ကိုလင္း အာမခံခ်က္ ရသြားၿပီဆိုေတာ့ ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္သည္။ ဖူးဖူးလည္း ၾကာၾကာမခ်ိဳးေတာ့၊ ကမန္းကတန္း ျပန္တက္ၿပီး အ၀တ္ျပန္၀တ္ေတာ့ သည္။ ၿပီးေတာ့ အခ်မ္းေျပ ေနဆာလံႈရင္း ပုဇြန္ကင္ႏွင့္ အံုးရည္ေသာက္ကာ ဇိမ္က်ေနၾကသည္။ သို႕ေသာ္ ပင္လယ္ေရ အစြမ္းျပၿပီ။ ဓာတ္ဆားေပါင္းစံု ေပ်ာ္၀င္ေနေသာ ပင္လယ္ေရက သူတို႕အသားအေရကို ေစးကပ္ ကပ္ ျဖစ္ေနေစသည္။ အေနရခက္လွသည္။ ေနကပူလာေတာ့ ဆားေတြပါ ပြင့္လာသည္။ မျဖစ္ေခ်ေတာ့ ေရခ်ိဳ ရွာရေတာ့မည္။ ဟုတ္ၿပီ ေခ်ာက္ထဲမွာေရခိ်ဳအိုင္မ်ားလားပဲ သြားၾကည့္အံုးမွပါ။ သူတို႕ ေရခ်ိဳးဖို႕ ေရေသာက္ ဖို႕ ေရခ်ိဳ မျဖစ္မေန လိုအပ္ေနသည္။ ႏွစ္ေယာက္သား ဂူထဲ အသည္းအသန္ျပန္၀င္ကာ ေခ်ာက္ဖက္သို႕ ျပန္ထြက္ သည္။ ေခ်ာက္ႀကီးထဲေရာက္ေတာ့ ေရအိုင္ကို ကမန္းကတမ္းေျပးကာ ပါးစပ္ျဖင့္ ေသာက္ၾကည့္သည္။ ရင္ထဲ ေအးျမသြားလိုက္သည္ ျဖစ္ခ်င္း။ ေရခ်ိဳမွ ေရခ်ိဳစစ္စစ္။ သူတို႕ ေရာက္သည့္အခ်ိန္ကစလို႕ အခုထိ အသက္ကယ္အိတ္မွ ေရဘူးမ်ားကိုသာ ေသာက္သံုးေနၾကသည္။ အုန္းရည္ေသာက္ေနရေတာ့ ေရမဆာတာ လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။
ေရက ဒီအတိုင္းပဲ အေသလား အရွင္လား ျပန္ၾကည့္သည္။ အရွင္ဗ်၊ အရွင္။ ေျမႀကီးထဲမွ အလိုလို စိမ့္ထြက္ေနကာ ဟိုဘက္က ေရထြက္ေပါက္တစ္ေပါက္ထဲသို႕ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစီးဆင္းေနသည္။ ထို ေရထြက္ေပါက္ကေတာ့ ဘယ္ေနရာႏွင့္ ဆက္ေနသည္လည္း မေျပာတတ္ေပ။ ဖူးဖူးေရာ ကိုလင္းပါ အဆင္ေျပ သြားသည္။ ခ်ိဳးေရေရာ ေသာက္ေရပါ ရၿပီ။ ေရာက္ကတည္း ေဖာက္ေဖာက္ေသာက္ၿပီး လႊင့္ပစ္ထားေသာ ဘူး ခြံမ်ား အသံုး၀င္ေခ်ေတာ့မည္။ ေနာက္ေန႕ ျပန္ယူလာၿပီီး ေရအျပည့္ ျဖည့္ထားရမည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဖူးဖူးကို ဦးစားေပးလိုက္သည္။ ဖူးဖူးက အရင္ဆင္းခ်ိဳးသည္။ ကိုလင္းပါ လိုက္ဆင္းေတာ့ ဖူးဖူး ဘာမွမေျပာေတာ့ေပ။ ကိုလင္းကလည္း ဖူးဖူး ညက်ရင္ ကိုလင္းသေဘာဆိုတာကို ယံုစားကာ ေလာင္တီး ေနရံုမွ တပါး ဘာမွ မလုပ္ရဲ။ ညက်မွ လက္မခံေတာ့ရင္ ငတ္မွာစိုးလို႕။ ႏွစ္ဦးသား ေရခ်ိဳးလိုက္ေတာ့ လန္းၿပီး သန္႕ရွင္းသြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ ေရအ၀ေသာက္ကာ ဂူေပါက္ထဲမွ ၀င္ကာ ကမ္းေျခသို႕ ျပန္ဆင္းလာ ခဲ့သည္။ ကမ္းေျခမွာ ဂဏန္းေကာက္လိုက္၊ အုန္းေရေသာက္လိုက္ ေတာ္ကီဖုတ္လိုက္ႏွင့္ အပန္းေျဖခရီးသြား ေနရသလို ခံစားလိုက္ၾကသည္။ ညေနေစာင္းေတာ့ ကမ္းစပ္မွာပဲ အေပါ့အေလးကိစၥ ေျဖရွင္းရသည္။ မဟုတ္ရင္ အထဲေရာက္မွ ျပန္ဆင္းရတာ ေတာ္ေတာ္ မလြယ္လွ။ ဟိုတစ္ေန႕ညကေတာ့ ဖူးဖူး ညအိပ္ကာနီးမွ အိမ္သာတက္ခ်င္သည္ ဆို သျဖင့္ ျပန္ဆင္းပို႕လိုက္ရသည္။ နီးနီးေလးဆိုေသာ္လည္း အတက္အဆင္းႏွင့္ အေတာ္ေလး ေမာသည္။ ကိစၥ ၀ိစၥမ်ား ၿပီးေတာ့ ဖူးဖူးကို လက္ဆြဲကာ ဂူထဲ ျပန္၀င္သြားလိုက္သည္။ အိပ္ရာထဲ ေရာက္ကာနီးေတာ့ ဖူးဖူး တြန္႕ ဆုတ္တြန္႕ဆုတ္ ျဖစ္လာသည္။ သို႕ေသာ္ အတင္းေတာ့ မရုန္းပါ။ ထြက္ေျပးလို႕ မရေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ေပ လိမ့္မည္။ ႏွစ္ေယာက္သား အိပ္ယာထဲ ေနရာယူၿပီးခ်ိန္မွာ ဖူးဖူးရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးကို ကိုလင္း ပါးစပ္ျဖင့္ ငံုကာ အသာ စုပ္ယူလိုက္သည္။ ဖူးဖူး ကိုလင္း လက္ေမာင္းကို အလိုက္သင့္ျပန္ဖက္ထားသည္။ သို႕ေသာ္ တုန္႕ျပန္ ကာ စုပ္ယူရံုမွတပါး လွ်ာ မကစားတတ္ေသး။ ကိုလင္း သင္ေပးရအံုးမည္။ ပါးစပ္ျခင္း တုိက္စစ္ဆင္ေနရာမွ ကို လင္း လက္တစ္ဖက္က ရင္ဘတ္ေပၚသို႕ ေလွ်ာဆင္းသြားသည္။ သူမ၏ အက်ၤ ီေလးကို ခၽြတ္လိုက္သည္။ ဖူးဖူး မျငင္းဆန္ေတာ့ေပ။ အလိုက္သင့္ပင္ လက္ကေလး ေျမွာက္ေပးသည္။ ကိုလင္း အားတက္သြားသည္။ သို႕ေသာ္ ဘရာစီယာေလးကို ခၽြတ္မွပင္ ျပႆနာ တက္ေတာ့သည္။ ကိုလင္း ဘရာစီယာခ်ိတ္ကို ရွာမေတြ႕။ ခက္ေတာ့ ေနေခ်ၿပီ။ ဖူးဖူးက ေက်ာေလးႀကြေပးသည္။ အဆင္မေျပေသး။ ဖူးဖူးက တမင္ညစ္ကာ ခၽြတ္မေပး ဘဲ တခစ္ခစ္ ရယ္ေနသည္။ ကိုလင္း စိတ္ညစ္သြားသည္။ ေနာက္ေတာ့မွ လက္ေလွ်ာ့ေလဟန္ ခ်ြတ္ရန္မႀကိဳး စားဘဲ အေပၚမွသာ အုတ္ကိုင္ေတာ့သည္။ ဖူးဖူး သနားသြားပံုရသည္။ သူ႕ဘာသာ ခၽြတ္ေပးေတာ့လည္း လြယ္ လြယ္ေလးပဲ။
အခုအခ်ိန္ထိ ကိုလင္း၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္အားလံုးကို တစ္ခုမွ မတားျမစ္ေသး။ အင္း ဖူးဖူးလည္း အေတြ႕အႀကံဳမ်ားပံုရသည္။ ကိုလင္း စကတ္ကိုေတာ့ မခၽြတ္ေတာ့ဘဲ လွန္လိုက္ကာ ပင္တီေလးကိုသာ ေပါင္မွ လိပ္ကာလိပ္ကာျဖင့္ ခ်ြတ္လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ လက္ျဖင့္ ေရႊႀကိဂံနယ္ေျမကို က်ဴးေက်ာ္ေတာ့သည္။ ဖူးဖူး၏ အဖုတ္ကေလးမွာ ေဖာင္းတင္းေနကာ အေမႊးအျမွင္လည္း ခပ္ပါးပါး ႏူးႏူးညံ့ညံ့ေလး ျဖစ္ေနသည္။ အကြဲေၾကာင္းထဲမွာ အရည္ေတြ ရႊဲနစ္ေနၿပီေကာ။ ဖူးဖူး စိတ္ေတြထေနပံုရသည္။ အကြဲေၾကာင္း ေလးကို လက္ခလယ္ထိပ္ဖ်ားျဖင့္ စုန္ကာ ပြတ္သပ္ေပးေတာ့မွ ေၾကာင္ညည္းသလို ညည္းသံေလး ထြက္လာ သည္။ လက္ကလည္း ကိုလင္း လက္ေမာင္းကုိ တင္းတင္းေလး ဆုပ္ကိုင္လာသည္။ ကိုလင္းက အေတြ႕အႀကံဳ မ်ားၿပီးသားပါ။ လိုက္ဖ်က္ဆီးသူ မဟုတ္ေသာ္ျငား ထားဖူးသမွ် ရည္းစားတိုင္းသည္ နယ္လြန္ၿပီးကာမွ အသစ္ေတြ႕ရမည့္ ဇာတာရွင္ျဖစ္သျဖင့္ အဖုတ္ႏွင့္ ဒုတ္ စိမ္းသူမဟုတ္ေပ။ ထပ္ၿပီး အေစ့ေလးကို ရွာေဖြကာ ထိုးစစ္ဆင္လိုက္သည္။ ဖူးဖူး၏ ညည္းသံ ပိုက်ယ္ေလာင္လာသည္။ အရည္ေတြလည္း ပိုရႊဲလာသည္။ ကိုလင္း လက္ခလယ္ကို အကြဲေၾကာင္းထဲသို႕ နည္းနည္း ထိုးထည့္ၾကည့္ေတာ့ ဖူးဖူး ကိုလင္းကို တအားကုတ္ဖဲ့ကာ အသားကုန္ညည္းသည္။ ဂူထဲဆိုေတာ့ ညည္းသံ အသက္ရွဴသံမ်ားက ဟိန္းထြက္ေနသည္။ ၾကပ္လွခ်ည္လား။ အေတြ႕အႀကံဳရွိရင္ေတာင္မွ အေတာ္ေလး အႀကိမ္ေရနည္းပါးမည္ထင္သည္။ အရည္ေတြ တအား ထြက္လာကာ ကိုလင္း လက္ကို ေပပြေနေတာ့သည္။ ကိုလင္း လုပ္ငန္းဆက္သင့္ေနၿပီ။ ဖူးဖူးေျခေထာက္ကို ကားထုတ္လိုက္ၿပီးမွ တက္ခြလိုက္သည္။ ကိုလင္း လီးက တအားေတာင္ေနၿပီျဖစ္ရာ ဖူးဖူး၏ ေစာက္ပတ္ အ၀ ေလးကို ေတ့ကာေတ့ကာႏွင့္ ပြတ္သပ္ေပးလိုက္သည္။ အေစ့ေလးကို လီးထိပ္ဖ်ားႏွင့္ ေလးငါးခ်က္ေလာက္ ထိုးဆြေပးလိုက္သည္။ ဖူးဖူးမွာေတာ့ လူးလြန္႕ေကာ့ပ်ံေနရွာေလၿပီ။ ကိုလင္း အလစ္အငိုက္ယူကာ ဒစ္အဖ်ားကို ေစာက္ပတ္ထဲသို႕ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ထိုးသြင္းလိုက္သည္။ “အား ကိုကို နာလိုက္တာ´´ ဖူးဖူး ခပ္တိုးတိုးေလး ေအာ္သည္။ ခဏ အနားေပးလိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ ေရွ႕ ကို ဆက္ထိုးလိုက္ရာ တစ္ခုခုႏွင့္ ပိတ္ဆို႕ကာ ဒုတ္ကနဲရပ္သြားၿပီး ဖူးဖူးလဲ အီးကနဲ ေအာ္သြားသည္။ ကိုလင္း ထင္ျမင္ခ်က္ တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲေလၿပီ။ ဖူးဖူးက အပ်ိဳစင္စစ္စစ္ကေလးပါလား။ ဒါဆို ကိုယ့္ကို ခ်စ္လြန္း လို႕ ဘာမွ မျငင္းဆန္ဘဲ အကုန္ လိုက္ေလ်ာေနျခင္းျဖစ္ေနတာေပါ့။ ကိုလင္း ၀မ္းသာသြားသည္။ ေနာက္ကို တစ္ခ်က္ ဆုတ္လိုက္ၿပီး အားကုန္ ထိုးသြင္းလိုက္ရာ ထုတ္ကနဲ အထိအေတြ႕ႏွင့္အတူ တစ္ဆံုး၀င္သြားေတာ့ သည္။ “အား….. ကိုကို .. ကုိကုိ.. နာလိုက္တာကိုကိုရဲ႕…. အီးဟီး…. ဖူးဖူးဟာေလး ၿပဲသြားၿပီလားမသိဘူး´´ ဖူးဖူး၏ အာေခါင္ျခစ္ငိုယိုသံက ဂူထဲမွာ ပဲ့တင္ထပ္သြားေတာ့သည္။
ကိုလင္း ခဏၿငိမ္ေနေပးလိုက္သည္။ ဖူးဖူး မ်က္လံုး ေအာက္ခမ္းစပ္ကို လက္ျဖင့္ စမ္းၾကည့္လိုက္ရာ မ်က္ရည္မ်ား စီးက်ေနသည္။ ေၾသာ္ အပ်ိဳစင္ စစ္စစ္ ကေလးဆိုေတာ့လည္း နာရွာမည္ေပါ့ေလ။ အေတာ္ေလးၾကာေတာ့ ဖူးဖူး အငိုတိတ္သြားသည္။ “ဖူး နာေသးလား´´ “ဟင့္အင္း နာေတာ့ဘူး ကိုကို အထဲမွာ ၾကပ္ၿပီး တစ္ဆုိ႕ဆို႕ႀကီးျဖစ္ေနတယ္´´ “အာ့ဆို ကိုယ္ နည္းနည္းေလာက္ လႈပ္ၾကည့္မယ္ေနာ္ ဖူးဖူး မနာေအာင္လုပ္ေပးမယ္ အစမို႕ပါ ေနာက္ဆို မနာေတာ့ ပါဘူး´´ ဖူးဖူး ကိုယ္ေလး ၿငိမ့္ကနဲ ျဖစ္သြားသည္ ေခါင္းၿငွိမ့္လိုက္သည္ ျဖစ္မည္။ အေမွာင္ထဲမို႕မျမင္ရ။ က်ြန္ေတာ္တို႕ ေယာက်ၤားေတြက ဒီလိုပါပဲ။ ဒါမ်ိဳးက် ကိုယ္လိုရာဆြဲေတြးတတ္တာေပါ့ ဟဲဟဲ။ အဲဒါနဲ႕ နည္းနည္း အထုတ္အသြင္း လုပ္ၾကည့္သည္။ ၾကပ္ထုပ္ေနသည္။ ဖူးဖူးကလည္း ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႕ ညွစ္ထားတာက ပို ၾကပ္ေနသလိုပါ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ အရည္ေတြ ထြက္လာေတာ့ ဖူးဖူးလည္း သိပ္မနာေတာ့။ နာတာကို ေကာင္း တာက ဖံုးသြားေလၿပီ။ တစ္ခ်က္ေဆာင့္ တစ္ခ်က္ညည္း ျဖစ္လာသည္။ ပထမ ျဖည္းျဖည္း ေဆာင့္ေပးရာမွ နည္းနည္း အရွိန္တင္လုိက္သည္။ ဖူးဖူး ဘာမွ မကန္႕ကြက္။ ညည္းသံသာစိတ္လာသည္။ အျမန္ႏႈန္း တျဖည္း ျဖည္း ျမင့္လာသည္။ ဖူးဖူးသည္း ကိုလင္း ေက်ာကို လက္ျဖင့္ အသားကုန္ ဖက္ထားသည္။ ဖက္ထားရာမွ တစ္ကိုယ္လံုး တုန္တက္လာၿပီး “ကိုလင္း ကိုလင္း ဘယ္လိုႀကီးျဖစ္လာလဲ မသိဘူး အား အာ့ဟာ အား…. အေမ့….. ရွီး….. အင္းးး အ အား………… ´´ ေအာ္သံႏွင့္အတူ ေစာက္ဖုတ္ကေလးက လီးကို တဇစ္ဇစ္ႏွင့္ ဆတ္ကနဲ ဆတ္ကနဲ ညွစ္ကာ ေကာ့တက္လာၿပီးေနာက္ ၿငိမ္က်သြားေလေတာ့သည္။ ကို လင္းလည္း ဖူးဖူးၿပီးသြားမွန္းသိသျဖင့္ သုက္ရည္မ်ားကို ေစာက္ဖုတ္အတြင္းသို႕ ဒရေဟာ ပန္းထည့္ေပးလိုက္ ရာ ဖူးဖူးမွာ အရသာေကာင္းလြန္းလွသျဖင့္ ေမ့ေမ်ာမတတ္ ျဖစ္သြားရသည္။ ထုိညေတာ့ ငတ္မေျပသည့္ ကာမ ဆားငံေရကို တက္ညီလက္ညီ ေသာက္လိုက္ၾကသည္မွာ သံုးခါ ေလးခါပင္ မကေတာ့။ ဖူးဖူးလည္း ေစာက္ပတ္ပူထူလာၿပီး ကိုလင္းလည္း လီးတစ္ေခ်ာင္းလံုး က်ိန္းလာသျဖင့္ သာ အိပ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ အိပ္ေတာ့လည္း တြင္းစိမ္ရင္း အိပ္ရသည္မွာ ဘာနဲ႕မွ မလဲႏိုင္ေပ။ မိုးလင္းကာ နီးေတာ့ တြင္းထဲမွ ေျမြက ေခါင္းေထာင္ေနသျဖင့္ လင္းဆြဲေလးေတာ့ ဆြဲလိုက္ေသးသည္။ မနက္မိုးလင္းေတာ့ ေရခ်ိဳအိုင္သို႕သြားကာ ကိုယ္လက္ေဆးေၾကာ မ်က္ႏွာသစ္လုပ္ရသည္။ မလုပ္ လို႕ မျဖစ္။ တစ္ညလံုး ဗြက္ေပါက္သြားရာ မလုပ္လွ်င္ ေျခာက္ကပ္ကုန္ေတာ့မည္။ ၿပီးေနာက္ ထံုးစံအတိုင္း ကမ္းစပ္ ဆင္းသြားၾကေတာ့သည္။ ကမ္းစပ္သို႕ ေရာက္ေသာအခါ ထူးျခားမႈကုိ ေတြ႕ရသည္။ ဧည့္သည္ေတြ ေရာက္ေန ေခ်ၿပီ။ ကမ္းစပ္သို႕ ေသနတ္အသင့္ခ်ိန္ကာ သြားၾကည့္လိုက္သည္။
ရာဘာေလွတစ္စီး၊ အေကာင္းပကတိ၊ ေလွ ထဲတြင္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္၊ အသက္ေတာ့ မရွိေတာ့ေခ်။ ပုတ္ေစာ္ပင္ နံေနၿပီ။ သရဲေၾကာက္ တတ္သူဆိုလ်င္ လိပ္ျပာလြင့္ႏိုင္သည္။ လက္တစ္ဖက္က ငါးစားလို႕ ကုန္ၿပီ၊ အပုတ္ရည္ေတြ တေတာက္ ေတာက္ စီးက်ကာေလွေဘးသုိ႕ တြဲေလာင္းက်ေနသည္။ ကိုလင္း ေလွထဲသို႕ ဆင္းလိုက္သည္။ ေလွထဲတြင္ ဖိနပ္က သံုးရံ၊ ေလွ၏ ေဖာင္းၾကားတြင္ ညပ္ေနသည္။ ဒါဆို လူေလးငါးေယာက္ စီးလာသည့္ အသက္ကယ္ေလွမွ က်န္သူမ်ား ပင္လယ္ထဲတြင္ အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ က်က်န္ခဲ့ေလၿပီ။ ဒီလူကလည္း က်မက်န္ခဲ့ဘဲ ေလွေပၚမွာ အသက္ကုန္သြားပံု ရ သည္။ ကိုလင္း မေၾကာက္ႏိုင္ေတာ့။ ေလွေပၚသို႕ တက္ကာ အသံုး၀င္သည့္ ပစၥည္း ရွာယူလိုက္သည္။ ေရစို အ၀တ္အစားမ်ားပါေသာ အထုပ္ႏွစ္ထုပ္၊ ေစာင္ထူတစ္ထည္၊ ေဆး၀ါးမ်ား ပါသည့္ အိတ္တစ္အိတ္၊ ဓာတ္မီး တစ္လက္ႏွင့္ လက္ပတ္နာရီတစ္လံုး ေတြ႕ရသည္။ လက္ပတ္နာရီကို ၾကည့္ေတာ့ အမ်ိဳးအစား သိပ္ အေကာင္း ႀကီး မဟုတ္၊ ဒါေပမဲ့ ေရလံုေနသည္ကို ေတြ႕ရသျဖင့္ ၀မ္းသာသြားသည္။ ဒီကၽြန္းေပၚမွာ နာရီ မလိုအပ္ေသာ္ လည္း ရက္စြဲမ်ားၾကည့္ႏိုင္ေသးသည္ေလ။ လိုတာေတြ အကုန္ ယူပစ္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ထိုအေလာင္း ႀကီးကို ပင္လယ္ထဲ ေမွ်ာဖို႕ စဥ္းစားသည္။ မျဖစ္ႏိုင္။ ဒီေနရာမွာတင္ ၀ဲလည္၀ဲလည္ျဖစ္ေနမည္။ ေလွကို အေကာင္းအတိုင္း ရသျဖင့္ ျပန္သံုးလို႕ ရႏိုင္ေသးသည္ပဲ။ လိုရမယ္ရ ေလေလွ်ာ့ၿပီး သိမ္းထားရမည္။ ဒါလဲ မဟုတ္ေသး။ ဒီေလွအမ်ိဳးအစားက ေလေလွ်ာ့လို႕မရ။ ရေသာ္လည္း ျပန္ျဖည့္မရ။ ေလွတြင္ ကပ္လ်က္ပါေသာ ေလအိုးက တစ္ခါသံုးေလအိုး။ ဒီအတိုင္းပဲ ဟိုဂူေပါက္ထဲမွာ ထည့္ထားရမည္။ သဲေပၚမွာ ထားရင္ေတာ့ သဲကိုက္သြားမည္။ အုန္းလက္ျဖင့္ က်င္းတစ္က်င္း တူးလိုက္သည္။ သိပ္အက်ယ္ႀကီးလည္း မတူးႏိုင္။ အုန္းလက္ျဖင့္ တူး ရေတာ့ သဲေသာင္ျပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း ခရီးမတြင္။ ႀကိဳးစာပမ္းစားတူးလိုက္ေတာ့မွ က်င္းတစ္က်င္း ျဖစ္လာသည္။ ခုနက ေလွေပၚက ပုဂၢိဳလ္ႏွင့္အတူ ဖိနပ္မ်ားကို ျမွဳပ္လိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ ကိုယ့္ဘာသာ သရဏဂံု တင္ေပးလိုက္သည္။ ေသသူေတြကေတာ့ ဘယ္ဘာသာ၀င္ေတြလဲမသိ။ ဖူးဖူးက ေၾကာက္လို႕ ဟိုးေ၀းေ၀းမွာ ထိုင္ေနသည္။ တစ္ဖက္ကို လွည့္ထားသည္။ သူမ မၾကည့္ရဲေသာေၾကာင့္ ျဖစ္မည္။ ကိစၥမ်ား ၿပီးေတာ့မွ ဖူးဖူးကို ေခၚကာ ကၽြန္းကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္ ေလွ်ာက္ၾကည့္သည္။ ေရစီးေၾကာင္း သင့္သျဖင့္ ေရာက္လာသည့္ ပစၥည္းအခ်ိဳ႕ ေတြ႕ရသည္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း ေရ၀င္ ပ်က္စီးသြားၿပီ။ ေရမ၀င္ မပ်က္စီးသည့္အရာမ်ားကို တစ္ေနရာကိုပံုထားကာ ဂူ၀သို႕ ကဲ့ယူရသည္။ သိပ္မ်ားမ်ားစားစားလည္း မဟုတ္ပါ။ အဖိုးဘယ္ေလာက္တန္တန္ ဒီေနရာမွာ အသံုးမတည့္ရင္ တန္ဖိုးမရွိပါ။
ေရႊလိုမ်ိဳးဟာဆို တစ္မ်ိဳးေပါ့။ ကံေကာင္း လုိ႕ ကုန္းေပၚျပန္ႏိုင္ရင္ သံုးလို႕ရႏိုင္သည္။ တစ္ျခားဟာေတြကေတာ့ သိပ္မမက္ေမာလွ။ သယ္လာေသာ ပစၥည္းမ်ားထဲမွ ေကာင္းႏိုးရာရာ ေရြးထုတ္ၾကည့္သည္။ ပစၥတို တစ္လက္ က်ည္အျပည့္ျဖင့္ ပါလာေသာေၾကာင့္ ဖူးဖူးကို ေပးထားသည္။ အေၾကာင္းရွိရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကာကြယ္လို႕ ရ ေအာင္လို႕။ ကိုလင္းေသနတ္ကက်ည္ႏွင့္က မတူ။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ည္အပိုပါမလာသည့္ ဖူးဖူးေသနတ္ကို မသံုးဘဲ ကိုလင္းက သူ႕ေသနတ္ကိုသံုးကာ ဖူးဖူးကုိ ေသနတ္ပစ္နည္း သင္ေပးသည္။ ပစၥတိုဆိုသည့္ အမ်ိဳးက ေသေသ ခ်ာခ်ာ ေလ့က်င့္သားမ၀ထားရင္ ထိမွန္ဖို႕မလြယ္လွသျဖင့္ က်ည္ထိုး က်ည္ထုတ္တတ္ရံု၊ ပစ္တတ္ရံုသာ သင္ ေပးထားရသည္။ ပထမဆံုးက်ည္တစ္ေတာင့္က သဲျပင္ေပၚက ေလးေပေလာက္ ၀ိုင္းထားသည့္ေနရာကို ပစ္ခိုင္း ရာ ဘာမဆီညာမဆိုင္ ေရွ႕လွမ္းလွမ္းက အုန္းသီးခိုင္ကို ထိကာ ေၾကြက်သြားသျဖင့္ ရယ္ရေသးသည္။ စနစ္ တက် ျပလိုက္ေတာ့လည္း လက္ေျဖာင့္သည္မဟုတ္ေတာင္ ေပ သံုးဆယ္ေလးဆယ္ေလာက္ေတာ့ ထိေအာင္ ပစ္ႏိုင္သြားသည္။ က်ည္ငါးေတာင့္ေတာ့ ျဖဳန္းလိုက္ရသည္။ မတတ္ႏိုင္ပါ။ ကိုလင္းေသနတ္က ၉ မမ က်ည္ ျဖစ္ေနသျဖင့္ ကံေကာင္းရင္ ထပ္ရႏိုင္ေသးသျဖင့္သာ သံုးပစ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဖူးဖူးအတြက္မ်ား ၀တ္စရာအပိုေလးရမလား ရွာၾကည့္သည္။ ကေလး အက်ၤ ီေတြ။ ဖူးဖူးက မခ်ိသြားၿဖဲ ေလး လုပ္ျပသည္။ ဆပ္ျပာမႈန္႕လို ဆပ္ျပာဘူးလိုမ်ိဳး တိုလီထြာလီေတြလည္း ပါသည္။ လက္ျဖင့္လွည့္ရသည့္ မီးအိမ္တစ္ခု အေကာင္းပကတိပါလာသည္က ကံေကာင္းေပစြ။ ညက်ရင္ေတာ့ အသံုးတည့္ၿပီေပါ့ေလ။ ပစၥည္းေတြ သိမ္းၿပီးေတာ့ ဖူးဖူးႏွင့္အတူ ဂူထဲ ေျပာင္းထည့္သည္။ ဆပ္ျပာမႈန္႕ ရရင္ျဖင့္ ဖူးဖူးအ၀တ္ေတြ ေလွ်ာ္၊ ကိုလင္းအ၀တ္ေတြလည္း ေလွ်ာ္ေပါ့။ ပစၥည္းေတြ ဂူထဲထည့္ၿပီးေတာ့ အ၀တ္ေလွ်ာ္ခ်င္ေလွ်ာ္ရေအာင္ ဖူးဖူးကို ေျပာရသည္။ ဖူးဖူးကလည္း ေလွ်ာ္ခ်င္ေနသည္။ ႏွစ္ေယာက္လံုး အ၀တ္အစားက ငပိေစာ္နံေနၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ဒါေတြ ေလွ်ာ္ထားတုန္း ဘာသြား၀တ္မလဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဖူးဖူးက ညကတည္းက ရွိသမွ်အရွက္ေတြ ေပးလိုက္ၿပီပဲ ကိုကိုရယ္ ခ်ြတ္လိုက္ပါ ေတာ့။ ဖူးတို႕ႏွစ္ေယာက္ကို ျမင္မဲ့သူလဲ မရွိပါဘူး။ ဒီအတိုင္းသာ ေနၾကတာေပါ့ ဟုေျပာလိုက္ရာ ကိုလင္း အႀကီးအက်ယ္ အံ့ၾသသြားရေတာ့သည္။ ညကမွ အပ်ိဳစင္ဘ၀ေလးကို စြန္႕ေပးခဲ့သည့္ သူ႕ခ်စ္သူတျဖစ္လည္္း ဇနီးအသစ္စက္စက္ကေလးက ဒီလိုမ်ိဳး ေျပာသည္ဆိုေတာ့ အံ့ဖြယ္သရဲေပပ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လံုး အ၀တ္ဗလာႏွင့္ ဖူးဖူးက ႏွစ္ေယာက္လံုးစာ အ၀တ္ကို ေလွ်ာ္ကာ ေသာင္ျပင္မွာ အုန္းလက္ခင္း လွန္းထားရ သည္။
အခုမွပဲ အာဒမ္ႏွင့္ ဧ၀ လိုလို၊ ေက်ာက္ေခတ္လူသားလိုလို ျဖစ္ရေတာ့သည္။ ပထမေတာ့ တစ္ေယာက္ ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ၾကည့္ကာ ရယ္ခ်င္သလိုလို ျဖစ္ျဖစ္လာသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ဖူးဖူး၏ ခ်စ္စဖြယ္ ေစာက္ဖုတ္ ေဖာင္းေဖာင္းကေလးကို ျမင္ရသည့္ ကိုလင္းက ခဏခဏ ေလာင္တီးေနသလို ဖူးဖူးကလည္း စိတ္ေတြ ႏိုးၾကား ေနသည္သာ။ အ၀တ္ေတြလွန္းၿပီးေတာ့ ဂူထဲျပန္၀င္ကာ ႏွစ္ေယာက္သား ခ်စ္ပြဲဆင္ၾကသည္။ တေရးအိပ္ၾကသည္။ ညေနက်ေတာ့ လွန္းထားသည့္ အ၀တ္ေတြ ျပန္သြားရုပ္ရင္း ညစာရွာဖုိ႕ေမ့သြားသျဖင့္ အုန္းသီး၀၀စားကာ ျပန္ ၀င္ရေတာ့သည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်နပ္ၾကသည္ေလ။ ညဘက္ေရာက္ေတာ့ ကိုလင္းက အိပ္ရာထဲေရာက္ ေရာက္ခ်င္း “ဖူးေလး ကိုကိုတို႕ႏွစ္ေယာက္မွာ အ၀တ္က ဒီတစ္စံုပဲ ရွိတာေနာ္၊ ဒါခ်ည္းပဲ ေလွ်ာ္လိုက္ ၀တ္ လိုက္ဆိုရင္ ၾကာရင္ စုတ္ျပတ္သတ္ကုန္မွာ ကယ္မဲ့သူရွိရင္ေတာင္ အ၀တ္မပါရင္ ရွက္စရာႀကီး၊ ဒို႕ႏွစ္ေယာက္ပဲ ရွိတုန္း အ၀တ္မ၀တ္ဘဲ ေနၾကရင္ မေကာင္းဘူးလားလို႕´´ “အင္ ကိုကိုကလည္း ဥာဏ္ႀကီးပဲေနာ္ ဖူးဟာကို တစ္ခ်ိန္လံုးျမင္ခ်င္တိုင္း မသိတာက်လို႕ ေကာင္းပါၿပီရွင္ ကိုကို့သေဘာပါ ဟုတ္လား´´ “အဲဒါေၾကာင့္ ဖူး ေလးကို ခ်စ္ရတာ သိလား´´ အိပ္ရာထဲေရာက္ေတာ့ ကိုလင္းက ဖူးဖူးကို အရင္လိုပဲ လုပ္ေပးလိုက္ ၿပီးေနာက္ မသိမသာ ေပါင္ၾကားထဲ ေခါင္းႏွစ္လိုက္က ဖူးဖူး၏ ေစာက္ဖုတ္ကေလးကို ပါးစပ္ျဖင့္ ငံုပစ္လိုက္ သည္။ ဖူးဖူး ထင္မွတ္မထားသျဖင့္ လန္႕ျဖပ္ကာ ကိုလင္း ေခါင္းကို အတင္း ဆုပ္ကိုင္ထားသည္။ “အို ကိုလင္း အဲဒါဘာလုပ္တာလဲ ဘုန္းေတြ နိမ့္ကုန္ပါ့မယ္ မလုပ္ပါနဲ႕ အို အို ေျပာလို႕လဲမရဘူး ခက္ေတာ့တာပဲေနာ္´´ ကိုလင္းကေတာ့ ဖူးဖူး ဘယ္လိုပင္တားေစကာမူ လံုး၀ဂရုမစိုက္ ေစာက္ပတ္အကြဲေၾကာင္းေလးထဲသို႕ သူ႕လွ်ာ ႀကီးကိုသာ ၀င္ႏုိင္သမွ်၀င္ေအာင္ ထိုးထည့္လိုက္၊ ေစာက္စိေလးကို လွ်ာႏွင့္ထိုးလိုက္၊ စုပ္ယူလိုက္ႏွင့္ လုပ္ခ်င္ သလို လုပ္ေနသည္။ ဖူးဖူးမွာ တားခ်ိန္ပင္မရ၊ သူ႕ဘာသာသူ အသက္ရွဴေတြမွားကာ ေကာ့ပ်ံလန္ေနေတာ့ သည္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုလင္း၏ လွ်ာစြမ္းေအာက္တြင္ အညံ့ခံကာ ဖူးဖူး၏ ညီမေလးမွာ မ်က္ရည္ေတာက္ ေတာက္က်ေအာင္ ငိုရသည့္အေနအထားသို႕ ေရာက္သြားေတာ့သည္။ ဖူးဖူးကို တစ္ခ်ီၿပီးေအာင္ မႈတ္လိုက္ရာ အရည္မ်ား ရႊဲေနသျဖင့္ ကိုလင္း လီးတစ္ေခ်ာင္းလံုးသြင္းတာေတာင္ မေအာ္ေတာ့ေပ။ ညည္းရံုသာ ညည္းၿပီး ေကာ့ေကာ့ခံေနေတာ့သည္။ “ဖူးေလး ၿပီးကာနီးရင္ ေျပာေနာ္ ကိုကိုနဲ႕ ဖူးနဲ႕ အတူတူၿပီးရေအာင္´´ “အင္ ကိုုကို ဘာၿပီးတာလဲ´´ ေၾသာ္ ဒီငတိမေလးကလည္း ၿပီးသာၿပီးသြားတယ္ ၿပီးတယ္ဆိုတာဘာလဲ မသိေသး။ “ ဖူးေလး ခုနက ျဖစ္သလို တအားေကာင္းသြားတာ ၿပီးတာေပါ့ ဖူးေလးရဲ့´´ ရွင္းျပၿပီးေနာက္ ကိုလင္း ရပ္တန္႕ သြားေသာ အရွိန္ကို ျပန္ျမွင့္တင္လိုက္သည္။ ကိုလင္းလည္း တအားေကာင္းေနသလို ဖူးဖူးလဲ ေသမတတ္ ေကာင္းလြန္းေနသည္။ ဖူးဖူး ၿပီးကာနီးေတာ့ ကိုလင္းစကား နားေထာင္သည္။ ၿပီးေတာ့မယ္ ၿပီးေတာ့မယ္ ဆို သည္ႏွင့္ ကိုလင္း အားကုန္ အရွိန္ျမွင့္ေဆာင့္ေပးလိုက္သည္။ “အာ့ အာ့…. ´´ဆိုသည့္အသံေလးၾကားသည္ ႏွင့္ ကိုလင္း သုက္ရည္ေႏြးေႏြးမ်ားကို ဖူးဖူး၏ ေစာက္ပတ္ထဲသို႕ ပန္းထုတ္လိုက္ရာ “အား… ကိုိကို႕….. အိ….. အား ေကာင္းလိုက္တာ အား……..´´ ဆိုသည့္အသံႏွင့္အတူ ၿပီးသြားေလေတာ့သည္။ ကိုလင္းကလည္း သူၿပီးၿပီးခ်င္း မရပ္ပစ္ဘဲ က်န္ေနေသးသည့္ မာေက်ာမႈေလးျဖင့္ ဆက္ၿပီး ေဆာင့္ေပးလိုက္သျဖင့္ ဖူးဖူး တအား ေကာင္းသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ခ်စ္စခင္စ ၾကင္နာစ လင္မယားဆိုေတာ့လည္း ဒီထဲကကို မထြက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အလုပ္မ်ားၾက သည္သာ။ တစ္ညလံုး ခ်စ္ရည္လူးၾကသည္။ သူတို႕ေနသည့္ဂူထဲမွာ သုက္ရည္ေရာ ေစာက္ရည္နံ႕မ်ားျဖင့္ လွိဳင္ ေနသည္။ သူတို႕ကေတာ့ ဒီအနံ႕ရေလ တဏွာႀကြေလဆိုေတာ့ ခပ္ေကာင္းေကာင္းပဲေပါ့ေလ။ ဒီလိုႏွင့္သာ ညဆိုလည္း ႏွစ္ခ်ီသံုးခ်ီ ေန႕ဘက္လည္း တစ္ခ်ီေလာက္ေတာ့ ဆြဲျဖစ္ၾကသည္။ အစက သူတို႕အိပ္သည့္ေနရာကိုသာ သြားသည္။ လိုးၾကသည္။ ေနာက္ေတာ့ အိမ္ေထာင္သက္က ေလး ရက္ပိုင္းမွ်ရွိလာေတာ့ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ကလြဲရင္ ရွက္စရာလူ တစ္ေယာက္မွ မရွိသျဖင့္ ေန႕ဘက္ လီးေတာင္ ေစာက္ပတ္ယားလာလွ်င္လည္း ဂူထဲသို႕ ျပန္မ၀င္ျဖစ္ေတာ့။ အဆင္ေျပသည့္ေနရာတြင္သာ လိုး ၾကသည္။ တစ္ခါတရံလည္း ပင္လယ္ထဲ ေရကူးရင္းနဲ႕ မတ္တပ္ေဆာ္ျပစ္သည္။ တစ္ခါတရံလည္း ေသာင္ျပင္ ေပၚမွာ ဗ်င္းၾကသည္။ ေသာင္ျပင္ေပၚမွာက သိပ္အဆင္မေျပလွ။ ေအာက္ကခံရသည့္ ဖူးဖူးက ဖင္ၾကားထဲ သဲ ၀င္သျဖင့္ ၾကမ္းရွရွ၊ အေပၚက ကိုလင္းကလည္း ဒူးက သဲပြန္းသျဖင့္ ၾကာၾကာမလုပ္ႏိုင္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ အေကာင္းဆံုးေနရာ သြားေတြ႕သည္။ သူတို႕ေလွဖြက္ထားသည့္ဂူေပါက္ထဲေရာက္မွ ေနရာေကာင္းေတြ႕သြား ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေလွက ရာဘာေလွျဖစ္သျဖင့္ ေမႊ႕ယာသဖြယ္ ဇိမ္က်လွသည္။ သို႕ေသာ္ ညဘက္ေတာ့ မအိပ္ ႏိုင္ေခ်။ ပင္လယ္ေလတဟူးဟူးႏွင့္ ေအးလိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ ကၽြန္းေပၚသို႕ေရာက္သည္မွာ သံုးပတ္ခန္႕ရွိသည္။ ဒီနားပတ္လည္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ၾက၊ ဟိုနားဒီနား သြားလိုက္ၾက၊ ကၽြန္းအႏွံ႕ မေရာက္ေသး။ တစ္ရက္ေတာ့ ေတာထဲ ၀င္ၾကည့္သည္။ ေတာက သိပ္နက္လွသည္ မဟုတ္ေပမဲ့ သစ္ပင္ေတာ့ထူထပ္သည္။ ေတာထဲေရာက္ေတာ့မွ ေတာငွက္ေပ်ာမ်ား၊ အျခားအမည္မသိ အပင္ မ်ား ေပါက္ေရာက္သည္ကို သတိထားမိသည္။ တိရစၧာန္က တစ္ျခားေတာ့ မေတြ႕။ တစ္ခါတေလ ေျမႊေတြ႕သည္။ ေမ်ာက္မ်ားလည္း တခါတရံ ေတြ႕သည္။ ေျမႊကိုေတာ့ ေတာ္ရံုတန္ရံု မသတ္ပါ။ တစ္ခါေတာ့ ဖူးဖူးရပ္ေနသည့္ အပင္ေပၚမွ ေလွ်ာဆင္းလာသည့္ ေျမြတစ္ေကာင္ ေတြ႕သျဖင့္ မလြဲမေရွာင္သာ ပစ္ခ်လိုက္ ရသည္။ ေျမြသားကင္ေတာ့ ဖူးဖူးက မစားရဲသျဖင့္ မစား၊ ေမ်ာက္သားေတာ့ စားသည္။ ေမ်ာက္ဖ်က္သည့္ အခ်ိန္တြင္ အနားမွာ မေနေတာ့။ လူကေလးႏွင့္ တူသျဖင့္ သနားလို႕တဲ့။ ေတာထဲ ေလးငါးရက္ ေလွ်ာက္သြားၾကည့္ေတာ့ လမ္းျဖစ္လာသည္။ ေနရာေတြလည္း မွတ္မိလာသည္ ဘယ္နားဘာအေကာင္ရွိတတ္တာလည္း သိလာသည္။ ကိုလင္း ေတာထဲထြက္တိုင္း ဖူးဖူးက အၿမဲတမ္း ပါသည္။ ေတာထဲတြင္ အမဲပစ္လိုက္၊ စိတ္ထန္လာလွ်င္ ေတြ႕တဲ့ေနရာတြင္ မိုးတိုးမတ္တပ္ေရာ ပိုးလိုးပက္လက္ပါ လိုးလိုက္ ေဆာ္လိုက္ႏွင့္ သာယာေနၾကသည္။ အိမ္ျပန္ခ်င္စိတ္ပင္ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္လာေတာ့သည္။ ဖူးဖူးလည္း အေတာ္မ်ားမ်ား ကၽြမ္းလာသည္။ တစ္ရက္ေတာ့ ဖူးဖူးက ေတာထဲသြားေနရင္း “ကိုကို ခဏမ်က္စိမွိတ္ေပးေနာ္´´ ဟု ထူးထူးဆန္းဆန္း ဆိုလာသျဖင့္ မ်က္စိ မွိတ္ ေပးလိုက္သည္။ ဖူးဖူးက ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး ကိုလင္း ဒုတ္ကို ေထာင္လာေအာင္ ဆြေပးသည္။ ဒါဆို ကိုလင္းသေဘာ ေပါက္လိုက္သည္။ ဘာမွမေျပာဘဲ ၿငိမ္ေနလိုက္သည္။ ဖူးဖူးက ေတာင္လာေသာလီးကို လက္ ျဖင့္ အရင္းမွ ကိုင္ကာ ဒစ္ကို ပါးစပ္ျဖင့္ ငံုလိုက္သည္။ အိုး…. ေကာင္းလိုက္သည့္အရသာ။
ဖူးဖူးက ကိုလင္း ရွံဳ႕ မဲ့သြားေသာ မ်က္ႏွာကို မ်က္လံုးလွန္ၾကည့္ကာ ခပ္ျပင္းျပင္းစုပ္ေတာ့သည္။ သိပ္ၾကာၾကာ မခံလိုက္။ ၿပီးခ်င္ လာသည္။ ၿပီးေတာ့မယ္ဆိုေတာ့လည္း ပါးစပ္ထဲကျပန္မထုတ္ေပး။ ထြက္လာသမွ် အကုန္လံုးကို မ်ိဳခ် လိုက္ ေတာ့သည္။ ၿပီးသြားေတာ့မွ “ကိုကိုက ဖူးဟာေလးကို ညတိုင္း လ်က္ေပးတယ္၊ စုပ္ေပးတယ္၊ အရမ္းေကာင္း တယ္ ကိုကိုရယ္၊ ကိုကို႕ကို ျပန္လုပ္ေပးခ်င္တာ၊ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ စဥ္းစားေနတာ၊ လုပ္လဲ မလုပ္ရဲဘူး၊ အခု ေတာ့ ဖူး ေကာင္းသလို ကိုကိုလည္း ေကာင္းမလားလို႕ လုပ္ေပးၾကည့္တာ ေကာင္းလားဟင္´´တဲ့။ ကိုလင္း အလြန္ ၾကည္ႏူးသြားသည္။ သူ ဖူးဖူးကို စၿပီးပါကင္ေဖာက္သည့္ ေနာက္ေန႕မွစကာ ေန႕တိုင္း ဂ်ာေပးေသာ္ လည္း ဖူးဖူးကို မစုပ္ခိုင္းရက္။ သူမကိုသာ ေကာင္းေစခ်င္သည္ေလ။ ေနာက္ေတာ့ ညတိုင္းလိုလို သူမက အရင္ စုပ္ေပးသည္။ ကိုလင္းကလည္း ဂ်ာေပးသည္။ ၿပီးေတာ့မွ လုိးၾကသည္။ အခ်ိန္မေရြး လိုးႏိုင္သည့္ အေနအထားမို႕ ေလာဘတႀကီး တစ္ည ေလးငါးခ်ီ မလုပ္ျဖစ္ၾက ေတာ့။ တစ္ည ႏွစ္ခ်ီေလာက္သာ လုပ္ျဖစ္ေတာ့သည္။ မိုးလင္းကာနီး လင္းဆြဲေလးလည္း တစ္ခါတစ္ရံ ဆြဲျဖစ္သည္။ “ဖူးေလ ကိုကုိတို႕ေလ ေျမာက္ကၽြန္းကိုမ်ားေရာက္ေနလားမသိဘူးေနာ္´´လို႕ ကိုလင္းကေျပာေတာ့ ဖူးဖူးက နားမလည္ေသာအၾကည့္ႏွင့္ “ဘာေျမာက္ကၽြန္းလဲ ကိုကို ဖူး တကယ္မသိဘူးေနာ္´´ဟု ျပန္ေျပာသည္။ ကိုလင္းက “ဒီလိုေလ ဖူးရဲ႕၊ ဟိုးအရင္တုန္းက ကမၻာႀကီးက ျပားတယ္လို႕ ယူဆတုန္းက က်ြန္းႀကီးေလးက်ြန္း ပဲရွိတယ္တဲ့။ အဲဒီထဲမွာမွ ေျမာက္က်ြန္းမွာ ပေဒသာပင္ဆိုတာရွိတယ္တဲ့၊ အဲဒီပေဒသာပင္ကေန လိုသမွ် အကုန္ ခူးယူစားသံုးႏိုင္တယ္တဲ့၊ ဘယ္သူကမွ ေလာဘမတက္ၾကဘူးတဲ့၊ ၿပီးေတာ့ အဲဒီေျမာက္က်ြန္းမွာ ကာမ ဆက္ဆံခ်င္ရင္ လိုးခ်င္ရင္ ဘယ္ေနရာမွာမဆို လိုးလို႕ရတယ္တဲ့၊ အဲဒီေနရာမွာ ခုနစ္ရက္ခုနစ္လီ လုိးၾကတယ္ တဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္က် သူတို႕ေဘးပတ္လည္ကေန သစ္ပင္ေတြက အုပ္မိုးေပးထားတယ္တဲ့၊ အခုလည္း ကိုကိုတို႕ အဲလို ျဖစ္ေနသလိုပဲေလ၊ လိုးခ်င္တဲ့အခ်ိန္လိုးတယ္၊ စားခ်င္တဲ့အခ်ိန္ စားခ်င္တဲ့ဟာယူစားတယ္ ဘာထူးလဲ ေနာ့´´ “သိဘူးကိုကိုရယ္ ဖူးကေတာ့ ကိုကိုနဲ႕အတူေနရတာ ေပ်ာ္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ အိမ္ကိုလည္း ျပန္ခ်င္ တယ္။ ကိုကိုနဲ႕ ဖူးနဲ႕ အိမ္မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနၾကရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ´´ ဖူးဖူးက ေဆြးေဆြးေျမ႕ေျမ႕ေလး ေျပာေတာ့ ကိုလင္းလည္း အိမ္ကိုသတိရသြားသည္ ဖူးဖူးကိုလည္းသနားသြားသည္။ သူတို႕ ေရာက္ခဲ့သည္မွာ ႏွစ္လေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ တစ္ရက္ေတာ့ ဖူးဖူးက ကိုကို႕ကို ေျပာစရာရွိလို႕ ဆိုကာ ဘယ္သူမွမရွိသည္ကိုသိသိႏွင့္ နားနားကို တိုးတိုးေလး ကပ္ေျပာသည္။ ဖူးမွာ ကိုယ္၀န္ရွိေနၿပီတဲ့။ ကိုလင္း တအား ေပ်ာ္သြားသည္။ ဒါဆို သားေလးရေတာ့မယ္ေပါ့။ ဟုတ္ေသးပါဘူး။ သမီးေလးလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ျဖစ္ ခ်င္တာျဖစ္ သားျဖစ္ျဖစ္ သမီးျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္မွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သားေလးေမြးေမြး သမီးေလးေမြးေမြး ဒီကၽြန္းေပၚမွာ အဆင္ေျပေျပ ေမြးႏိုင္ပါ့မလား။ ဆရာ၀န္မရွိ၊ ေဆးမရွိ။ သို႕ေပသိ ေက်ာက္ေခတ္တုန္းကလည္း ဒီလိုပဲ ေမြးၾက တာပါပဲေလဟုသာ စိတ္ေျဖလိုက္ရသည္။
မိခင္ေလာင္းျဖစ္သည့္ ဖူးဖူးက အေပ်ာ္ဆံုးပါပဲ။ အဲဒီေန႕ကစလို႕ သံုး လ ေရွာင္ရသည္ဆိုသျဖင့္ စိတ္ကို ခ်ဳပ္တည္းရသည္။ ဖူးဖူးက အလိုက္သိသည္။ ပါးစပ္ျဖင့္ ေန႕တိုင္း လုပ္ေပး သည္။ လက္ျဖင့္လည္း လုပ္ေပးသည္။ အလုိက္သိတတ္လြန္းေသာ ဇနီးေလးကို အခ်စ္ပိုရသည္။ သူမကုိ အာဟာရျဖစ္ေအာင္ တတ္ႏိုင္သမွ် ေကၽြးရေတာ့သည္။ ငွက္ဥလည္း ႏွိဳက္ေကၽြးသည္။ ခရု၊ ငါး၊ ပုဇြန္ ေပါေပါမ်ားမ်ား ရေအာင္ ရွာေက်ြးသည္ ။ မိခင္ က်န္းမာေရးေဒါင္ေဒါင္ျမည္မွ ကေလးကို ဆရာ၀န္မဲ့ ေမြး ႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါလား။ သံုးလေလာက္ေနေတာ့ တစ္ခါတစ္ရံ လုပ္ျဖစ္ၾကေသးသည္။ သို႕ေသာ္လည္း အရင္လို နည္းေပါင္းစံု မလုပ္ေတာ့။ အညင္သာဆံုးနည္းျဖင့္ လိုးၾကသည္။ ကိုယ္၀န္ရင့္မာလာေတာ့ မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ မိန္းမ ကုိယ္၀န္ေဆာင္ၿပီဆိုေတာ့ လင္လုပ္သူ ကိုလင္း စုရေဆာင္းရၿပီ၊ ကေလးအ၀တ္ကေလးေတြက အသံုး၀င္လာသည္။ မိဘေတြ အ၀တ္မ၀တ္ဘဲေနရင္ေတာင္ ကေလးကိုေတာ့ ေႏြးေအာင္ထားရမည္။ ဒီလိုႏွင့္ ကိုးလ လြယ္လို႕ ဆယ္လ ဖြားမည့္အခ်ိန္သို႕ ေရာက္လာသည္။ တစ္ရက္ေတာ့ ဗိုက္နာသည္ ဆိုသျဖင့္ ပင္လယ္စပ္မွာ ေမြးလို႕မျဖစ္ႏိုင္လို႕ ေခ်ာက္အတြင္းမွ ေရခ်ိဳအိုင္သို႕ ထမ္းေျပးရသည္။ ေရခ်ိဳအိုင္နား မွာ သစ္ရြက္ထူထူ ခင္းေပးရသည္။ ဖူးဖူးက တစ္ခါမွ ကိုယ္၀န္မေဆာင္ဖူးသျဖင့္ အတင္းညွစ္ေနသည္။ တအား နာမွ ညွစ္ရန္လည္း ေျပာေပးရေသးသည္။ တကယ္ေတာ့ ကိုလင္း လက္ေတြ႕မျမင္ဖူးပါ။ အရင္ တုန္းက You Tube မွ စပ္စပ္စုစု ေလွ်ာက္ၾကည့္ထားသည့္ ကေလးေမြးသည့္ဗီဒီယိုမ်ားက အသံုးတည့္ေနသည္။ ကိုလင္း စိတ္တအား ပူေနသည္။ အဆင္မွ ေျပပါ့မလား။ မေျပာေကာင္း မဆိုေကာင္း ဖူးဖူး ဒုကၡျဖစ္ရင္ ကိုလင္းတစ္ ေယာက္တည္း ကၽြန္းေပၚမွာ က်န္ခဲ့မွာ။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ အသက္မရွင္လိုေတာ့။ ပစၥတိုျဖင့္ အဆံုးစီရင္ၿပီး ဖူးဖူး ေနာက္ လိုက္မည္ စသည္ျဖင့္ ေတာင္ေတာင္အီအီ ေလွ်ာက္ေတြးေနသည္။
ဖူးဖူး၏ ေအာ္သံ တအားက်ယ္ လာၿပီ။ ကိုလင္းလက္ကို ကိုင္ထားသည္။ လက္ကို ျပတ္ထြက္မတတ္ ညွစ္ထားသည္မွာ သူမ ေ၀ဒနာကို ေဖာ္ က်ဴးေနသည့္ႏွယ္။ တစ္ခ်က္ေတာ့ တအား ညွစ္လိုက္သည္။ ကံေကာင္းေပစြ။ အေနအထား မပ်က္ယြင္းသည့္ ကေလးငယ္သည္ ေယာနိ၀မွ ေခါင္းျပဴလာသည္။တစ္ကိုယ္လံုးထြက္လာၿပီးေနာက္ အခ်င္းပါ ထြက္က် လာသည္။ ေရမႊာေတာင္ မေပါက္လိုက္ေသးသည္လားမသိ။ မဟုတ္ႏိုင္ပါ။ ေရမႊာမေပါက္ဘဲ ကေလးေမြးစရာ မရွိ။ ေရမႊာရည္မရွိဘဲ ကေလးအသက္မရွင္ႏိုင္။ ခုနက သူထမ္းေျပးတုန္းက ရႊဲကုန္သည္မွာ ေရမႊာေပါက္သည္ ျဖစ္လိမ့္မည္။ နာလြန္းလို႕ ေသးေပါက္ခ်သည္ထင္လိုက္ေသာေၾကာင့္ သတိမထားမိျခင္းျဖစ္သည္။ ခ်က္ႀကိဳးကို ျဖတ္ရန္ ဓားကို ျပင္ၿပီးမွ သတိရသျဖင့္ မီးျဖင့္ ဓားတစ္ေခ်ာင္းလံုးကို ကင္လိုက္ၿပီးမွ ေအး ေအာင္ ေရႏွင့္ အျမန္စိမ္ကာ ခ်က္ႀကိဳးျဖတ္ၿပီး ခပ္တင္းတင္းေလး ထံုးလိုက္သည္။ ဖူးဖူးကေတာ့ အားအင္ကုန္ ခမ္းကာ ယဲ့ယဲ့မွ်သာ ရွိေတာ့သည္။ ကေလးက သမီးေလး။ ေၾသာ္ သမီးေလး ကံေကာင္းေပစြ။ လူမရွိသူမရွိ ကၽြန္းေပၚမွာ ဒီလို အဆင္ေျပေျပ ေမြးႏိုင္သည္မွာ နည္းသည့္ကုသိုလ္မဟုတ္။ သမီးေလး၏ အသံစာစာေလး ေၾကာင့္ မွိန္းေနေသာ သူ႕အေမ ေခါင္းေထာင္ၾကည့္သည္။ အားယူ ထထိုင္လိုက္ၿပီး သမီးေလးအား ႏို႕ခ်ိဳ တိုက္ ေကၽြးလိုက္သည္။ အိမ္မွာသာဆို ေဆးရံုမွာ လူနာလာၾကည့္သူေတြ စည္ကားေနေရာ့မည္။ သမီးေလးမ်က္ႏွာ ကို ျမင္ရသည့္ မိခင္လုပ္သူ ဖူးဖူး မ်က္ႏွာမွာ ခုနက ပင္ပန္းနာက်င္မႈေတြ တစ္စက္မွ်ပင္ မရွိေလေတာ့။ ေသြးႏုသားႏု မိခင္မ်ား ေရွာင္က်ဥ္ရမည့္အရာမ်ား ကိုလတ္က ဆရာလုပ္သည္။ နႏြင္းတက္လည္း မရွဴ ႏိုင္၊ ႏြားၿမီးလည္း ျပဳတ္မတိုက္ႏိုင္၊ မီးတြင္းလည္း မ၀င္ႏိုင္၊ သို႕ေသာ္ ကံတရား၏ ေဖးမမႈျဖင့္ သမီးေလး က်န္း မာပါသည္။ သမီးေလး ခုနစ္ရက္သမီးအရြယ္တြင္ ကိုလင္းက ကင္ပြန္းတပ္ေပးလိုက္သည္။ ထိုေန႕တြင္ အုန္း သီးမ်ား စိတ္ကာ ေတာထဲမွ ေမ်ာက္မ်ားကို သြားေ၀သည္ဆိုပဲ။ ေမ်ာက္ကေတာ့ ျမင္တာနဲ႕ေျပးသည္ေပါ့။ ကို လင္းကေတာ့ သမီးကင္ပြန္းတပ္ အလွဴလုပ္သည္ဆိုကာ ေမ်ာက္ကုိ အုန္းသီးစိတ္ သြားေကၽြးျခင္းျဖစ္သည္။ နာမည္ကိုေတာ့ အဏၰ၀ါဟုသာ ေပးလိုက္သည္။ ေမြးရပ္ဇာတိႏွင့္ လိုက္ဖက္ညီသည္သာမက နာမည္လည္း လွပါသည္။ သမီးေလး ေလးဆယ့္ငါးရက္ျပည့္ေတာ့ ကိုလင္းကပင္ ေတာင္းဆိုစရာမလို၊ ဖူးဖူးက အလိုက္တသိ ပင္ ေတာင္းဆိုလာပါသည္။ သမီးကိုယ္၀န္ရွိကတည္းက ေကာင္းေကာင္းမလုပ္ရတာၾကာေနၿပီကိုကိုရယ္ ဖူး စိတ္ေတြတအားလာေနတယ္တဲ့။
ဒါနဲ႕ သမီးကို အရိပ္ေအာက္မွာ ထားၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား ေလွေပၚမွာ သြား လိုးၾကေတာ့သည္။ ငတ္ေနလို႕လားမသိ ခ်ိဳေနတာပဲ၊ အဲ မဟုတ္ပါဘူး အရသာရွိတာကို ေျပာတာ။ ႏွစ္ခ်ီ သံုးခ်ီ ဆက္တိုက္ဆြဲလိုက္တယ္။ သမီးတစ္ေယာက္ ေမြးထားေပမဲ့ က်ယ္မသြားပါဘူး။ မဆိုသေလာက္ ညွစ္အား ေလ်ာ့သြားေပမဲ့ အရင္လို ေကာင္းတုန္းပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ သမီးေလး ႏွစ္လသမီးအရြယ္ေလာက္ ေရာက္ေတာ့ ကိုလင္းက ေတာစပ္မွာ အိမ္ေလး တစ္လံုး ေဆာက္သည္။ ေတာထဲမွရသည့္ သစ္၊ ေမ်ာ၊ ၀ါးမ်ားျဖင့္ လုပ္ထားရာ အိမ္ကေလးကေတာ့ ေသးေသး ေလးေပမဲ့ ကိုလင္းတို႕ လင္မယားအတြက္ေတာ့ နတ္ဘံုနတ္နန္းေလးပါပဲ။ ဂူထဲကို သိပ္မသြားျဖစ္ေတာ့။ တစ္ခါ တစ္ေလ မိုးသည္း ေလထန္ရင္ေတာ့ ဂူထဲေျပးရသည္။ ေလကေတာ့ ကာပါသည္။ ေက်ာက္ေဆာင္အကြယ္ထဲ ဆိုေတာ့ ေလတိုက္ရုိက္မခတ္ႏိုင္ပါ။ ေလဆင္ႏွာေမာင္းဆိုရင္ေတာ့ မတတ္ႏိုင္။ အလံုးလိုက္ကၽြတ္သြားမွာပဲ။ ဘာျဖစ္လဲ ျပန္ေဆာက္မွာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႕ ရက္ေတြ လေတြ တစ္လၿပီး တစ္လ ျဖတ္ေက်ာ္လာသည္။ သူတို႕ကို ကယ္ဆယ္မည့္သူ မေပၚ ေသး။ သမီးေလးလည္း စကားမေျပာတတ္ေသးတာေတာင္ ဟိုဆြဲ ဒီဆြဲ လုပ္တတ္လာသည္။ ၀ူး၀ါး၀ူး၀ါး စကား ေျပာသင္ေနၿပီ။ တစ္ခါတစ္ခါလည္း စိတ္အားငယ္မိသည္။ သမီးေလးမ်က္ႏွာက ခြန္အားျဖည့္ေဆးျဖစ္သည္။ မိဘေတာင္ စိတ္အားငယ္မွေတာ့ သားသမီးက ဘယ္လိုအားရွိပါ့မလဲဟု ကိုလင္းက စိတ္ကိုတင္းထားႏိုင္သည္။ ဖူးဖူးကေတာ့ တခါတရံငိုသည္။ ဖူးဖူးငိုလွ်င္ သမီးေလး အဏၰ၀ါက လိုက္ငိုသည္။ ကိုလင္းက ျပန္ေခ်ာ့ရသည္။ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္လာခဲ့ၿပီပဲ။ တစ္ရက္ေတာ့ ဖူးဖူးက ကိုကို ဒီေန႕ ဖူးေရာကိုကိုေရာ အ၀တ္ေတြ ျပန္၀တ္ၾကည့္ရင္ ေကာင္းမယ္၊ ညဘက္သာ တခါတခါ ေအးလို႕၀တ္ျဖစ္တာ၊ သိပ္မ၀တ္ျဖစ္ဘူး။ ဒီေန႕ အ၀တ္၀တ္ခ်င္စိတ္ ေပါက္ေနတယ္ ဟုေျပာလာသည္။ သူစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ အ၀တ္ေတြ ဂူထဲသြားယူကာ ၀တ္လိုက္ၾကသည္။ ဖူး ဖူးကလည္း အရင္လို စကတ္ကေလးနဲ႕ အပ်ိဳေလးနဲ႕ျပန္တူသြားသည္ဟု ကိုလင္းကေျပာသျဖင့္ ဖူးဖူးက တခစ္ ခစ္ရယ္ေတာ့ သမီးေလးက ဘုမသိဘမသိ လိုက္ရယ္သည္။ ကိုလင္းလည္း ရယ္ေနရင္း ပင္လယ္ဘက္ အမွတ္ မထင္ လွမ္းၾကည့္မိလိုက္သည္။ မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းေအာက္မွာ မီးခိုးတန္းတစ္ခု၊ ကိုလင္း လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္ သြားသည္။ ဂူထဲသို႕ ၀င္ကာ မွန္ေျပာင္းေျပးယူသည္။ မွန္ေျပာင္းျဖင့္ ေသခ်ာစြာၾကည့္သည္။ ပင္လယ္ကူး သေဘၤာတစ္စင္းမ်ားလား။ ထပ္ၾကည့္သည္။ ဟုတ္သည္။ သေဘၤာတစ္စင္း။ သူတို႕ဘက္ကို ဦးတည္ လာေန သည္ေတာ့ မဟုတ္ေပ။ ကိုလင္း စိတ္လႈပ္ရွားစြာ ဂူထဲတြင္ သိမ္းထားေသာ မီးက်ည္မ်ား သြားယူသည္။ မီးက်ည္ အျဖဴတစ္လံုး ပစ္ေဖာက္သည္။ ေဖာင္းကနဲ ျမည္သံႏွင့္အတူ ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး ထိန္သြား သည္။ သမီးေလးက လန္႕ငိုသည္။ မထူးျခား။ မီးက်ည္ အျဖဴဆိုေတာ့ ျမင္ပံုမရ။
မီးက်ည္ အနီက ေျခာက္လံုး တည္းသာ ပါသည္။ တစ္လံုး ေဖာက္လိုက္သည္။ ရႊီးကနဲ တက္သြားကာ ေကာင္းကင္ယံတြင္ နီရဲ ေတာက္ပစြာ ေပါက္ကြဲသည္။ တစ္လံုး မထူးျခားေသး။ ႏွစ္လံုး မထူးျခားေသး။ သံုးလံုးေျမာက္တြင္ သေဘၤာမွ မီးက်ည္ အစိမ္း တစ္လံုး တက္လာသည္။ ကိုလင္းေရာ ဖူးဖူးပါ အတိုင္းမသိ ေပ်ာ္သြားသည္။ ဖူးဖူး ဒီေန႕ အ၀တ္ေတြ ၀တ္ၾကည့္ ခ်င္သည္မွာ ဒီနိမိတ္မ်ားလား မသိေတာ့ေခ်။ ကိုလင္း မွန္ေျပာင္းႏွင့္ ထပ္ၾကည့္သည္။ ေသခ်ာၿပီ။ သေဘၤာဦး ျပန္လွည့္လာေခ်ၿပီ။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ နီးသထက္နီးလာရာ သေဘၤာမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံက သေဘၤာေတာ့ မဟုတ္။ ငါးဖမ္းသေဘၤာလည္း မဟုတ္။ ကၽြန္း ႏွင့္ ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ ေက်ာက္ခ်ကာ ကၽြန္းဘက္သို႕ ရာဘာေလွျဖင့္ ကူးလာသည္။ ကိုလင္းေရာ ဖူးဖူးပါ က်န္ခဲ့ သည့္ ပစၥည္းမ်ားကို ျပန္ယူရန္ စိတ္မကူးေတာ့။ ရာဘာေလွကေလး ကမ္းသို႕ကပ္လာရာ ေလွေပၚတြင္ ေယာက်ၤားႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ မိန္းမတစ္ေယာက္ပါသည္။ ဌာနဆိုင္ရာ၀န္ထမ္းမ်ားျဖစ္ဖို႕မ်ားသည္။ တူညီ၀တ္စံု မ်ားႏွင့္ ျဖစ္သည္။ မိန္းကေလးက ဖူးဖူးႏွင့္ သမီးကို လက္ျဖင့္ ကူညီဆြဲတင္သည္။ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္က ကိုလင္းကို ဆြဲတင္သည္။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္လံုး အ၀တ္အစားမ်ားက ေလွ်ာ္ထားသျဖင့္ သန္႕ရွင္းေနေသာ္လည္း စုတ္ျပတ္ ေနေပၿပီ။ သေဘၤာႀကီးေပၚတက္လိုက္ေတာ့ ကပၸတိန္က ေစာင့္ေနသည္။ တက္လာေသာ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ ကို လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ကာ ႏွစ္လိုဖြယ္ အၿပံဳးျဖင့္ ဆီးႀကိဳကာ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္သည္။ ကိုလင္းက အဂၤလိပ္လို အနည္းငယ္ေျပာတတ္သျဖင့္ ကံေကာင္းသြားသည္။ ကိုလင္းက ျပန္ႏႈတ္ဆက္ကာ အေၾကာင္းစံု ေျပာျပသည္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးမွန္းသိသြားေသာအခါ ကပၸတိန္က သေဘၤာသားထဲတြင္ ျမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ပါ သည္ဟုဆိုကာ ေခၚေပးသည္။
သူမနာမည္က ေဒၚႏွင္းပြင့္ေ၀။ အရပ္ရွည္ရွည္ အသက္(၃၀)ေလာက္ ရွိမည္။ သူမက ဖက္လွဲတကင္း မိတ္ဆက္သည္။ ေနာက္ေတာ့ စားစရာေသာက္စရာမ်ား ခ်ေကၽြးသည္။ အ၀တ္အစား မ်ားလည္း ထုတ္ေပးသည္။ ေနာက္ဆံုးမွ သိရသည္မွာ သူတို႕ကိုလာကယ္သည့္ သေဘၤာသည္ NGO တစ္ခုမွ သေဘၤာျဖစ္ၿပီး လြန္ခဲ့သည့္ ရက္ပိုင္းေလာက္က ေပ်ာက္ဆံုးသြားသည့္ သေဘၤာကို ရွာေဖြရင္ ဒီနားသို႕ ေရာက္လာျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကၽြန္းကို ျမင္ရေသာ္လည္း လူမေနဟု ယူဆက ျပန္လွည့္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ေၾကာင္း၊ မီးက်ည္ေဖာက္ျပလို႕သာ လူရွိမွန္းသိသျဖင့္ လွည့္လာျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူမတို႕လည္း ခရီးစဥ္ၿပီးဆံုးသျဖင့္ ျပန္ မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူမတို႕အဖြဲ႕က စင္ကာပူႏိုင္ငံ အေျခစိုက္ျဖစ္ၿပီး စကၤာပူသို႕ သြားရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ စင္ကာပူ ေရာက္လွ်င္ ျမန္မာသံရံုးသို႕ အပ္ႏွံၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံျပန္ေရာက္သည္အထိ ေဆာင္ရြက္ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာေတာ့သည္။ ဒီကၽြန္းသည္ စကၤာပူႏို္င္ငံ ေရပိုင္နက္အတြင္းရွိ ကၽြန္းတစ္ကၽြန္းျဖစ္ၿပီး ေျမပံုေပၚတြင္ မပါရွိေၾကာင္း သေဘၤာမ်ား ဒီလမ္းေၾကာင္းမွလည္း ေတာ္ရံု ျဖတ္ေလ့မရွိေၾကာင္း ေျပာျပသည္။ တစ္ေနကုန္ သေဘၤာကုန္းပတ္ေပၚတြင္ေနရင္ ကၽြန္းေပၚတြင္ ျဖတ္သန္းရသမွ် ဘ၀အေတြ႕အႀကံဳမ်ား ကို ေျပာၾကသည္။ ေဒၚႏွင္းပြင့္ေ၀အပါအ၀င္ က်န္သည့္ သေဘၤာသား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း လာနားေထာင္ ၾကသည္။ သမီးေလး အဏၰ၀ါကို ေမြးႏိုင္ခဲ့သည့္ ဖူးဖူး၏ သတၱၱိကို ခ်ီးက်ဴး မဆံုးေတာ့ေပ။ ကိုလင္းကိုလည္း ခ်ီး က်ဴးသည္။ ျမင္ဖူးသမွ် ဒုကၡသည္မ်ားသည္ ဒီလိုမ်ိဳးမဟုတ္၊ ပိန္လွီေျခာက္ကပ္ကာ အရိုးုေပၚအေရတင္ျဖစ္ေန ေသာ္လည္း အခု ကယ္ခဲ့ရသည့္ မိသားစုမွာ လူမရွိ သူမရွိ ကၽြန္းေပၚတြင္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ေနလာခဲ့ရေသာ္လည္း ၀ျဖိဳးစိုေျပေနသည္မွာ ေယာက်ၤားလုပ္သူ၏ ကိုယ္စြမ္းဥာဏ္စြမ္းရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ဟူ။ ဖူးဖူးက ၾကည္ႏူး ၿပံဳး ၿပံဳးသည္။ ကိုလင္းက ရွက္ၿပံဳးၿပံဳးသည္။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ခန္းတစ္ခန္း ေပးထားသည္။ ပင္လယ္ထဲက ကၽြန္းေပၚမွာ အေျခက်လာေသာ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္အဖို႕ သေဘၤာေပၚမွ အိပ္ခန္းကပင္ အနည္းငယ္ စိမ္းေနသည္။ ေႏြးေထြး သလိုေတာ့ ခံစားရသည္။ သမီးေတာ္ကလည္း ေနရာသစ္ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မအိပ္၊ သူ႕အအိပ္ကို ေစာင့္ ရေသးသည္။ သမီးေလး အိပ္သြားေတာ့ လုပ္ငန္းစေတာ့သည္။ ဖူးဖူးက သေဘၤာက ေပးသည့္ ပစၥည္းမ်ားကို သံုးက အျပတ္ ရႊိဳင္းထားၿပီးၿပီေလ။ ကိုလင္း ေရသြားခ်ိဳးသည္။ ျပန္လာေတာ့ ဖူးဖူးက စပန္႕သား ဂါ၀န္ အေပ်ာ့ ေလးကို ၀တ္ထားသည္။ ကိုလင္း ဖူးဖူး တစ္ကိုယ္လံုးကို တပ္မက္ေမာစြာ ၾကည့္သည္။ ဂါ၀န္ေလး ေပါက္ထြက္ မတတ္ပင္။
ကိုလင္း အိပ္ယာေပၚတက္လိုက္သည္။ ေမႊ႕ယာက စပရိန္ေမႊ႕ယာျဖစ္သျဖင့္ အိစက္ညက္ေညာ လွသည္။ ဖူးဖူး၏ ဂါ၀န္ေလးကို ေခါင္းမွ လွ်ိဳကာ ခၽြတ္ပစ္လိုက္သည္။ မိေမြးတိုင္း ဖေမြးတိုင္း ျဖစ္သြားေသာ ဖူးဖူး၏ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို အသာစုပ္နမ္းလိုက္ကာ လက္တစ္ဖက္မွ ဖူးဖူး၏ ရင္သားေလးမ်ားကို ရြရြေလး ကိုင္ တြယ္ ေဆာ့ကစားေပးလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ ဖူးဖူးေပါင္ႏွစ္လံုးၾကားသို႕ ေခါင္း၀င္ကာ ေစာက္ဖုတ္ကေလးကို အသာေလး လွ်ာႏွင့္ တုိ႕ ၾကည့္လိုက္သည္။ ဆပ္ျပာတိုက္ထားသျဖင့္ ေမႊးပ်ံ႕ေနသည္။ လွ်ာျပားလိုက္ ေစာက္ပတ္အကြဲေၾကာင္းေလးကို စုန္လ်က္လိုက္ၿပီး အေစ့ေလးကို လွ်ာထိပ္ဖ်ားျဖင့္ ဖိကာ ပြတ္လိုက္သည္။ ဖူးဖူး အရည္ေတြ ရႊဲနစ္ေနၿပီ။ လုပ္ ငန္း စခိ်န္ တန္ၿပီ။ ခါးတြင္ပတ္ထားေသာ ေမြးပြတံဘက္ႀကီးကို ေျဖထုတ္လိုက္ရာ ဒံုးပ်ံႀကီးမွာ ပစ္ရန္အသင့္ အေနအထားသို႕ ေရာက္ေနၿပီ။ ဖူးဖူး၏ ခါးက်င္က်င္ေလးကို ကိုင္ကာ ေစာက္ဖုတ္အ၀သို႕ ေတ့ေပးလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ အသာ ဖိသြင္းလိုက္သည္။ တအိအိ ၀င္သြားေသာ အရသာကို ကိုလင္းခံစားေနလိုက္သည္။ ဖူးဖူးလည္း ထို႕အတူပင္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ဇိမ္ခံေနလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ အသြင္းအထုတ္ကို ေႏွးတခါ ျမန္တ လွည့္ လုပ္ေပးေနရာမွ ဖူးဖူး ၿပီးကာနီးျဖစ္ကာ တုန္တက္လာသျဖင့္ ဆက္တိုက္ အားကုန္ေဆာင့္ေတာ့သည္။ ဖူးဖူးကလည္း တက္ၾကြစြာ တုန္႕ျပန္သည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုလင္း သုက္ရည္ပူပူမ်ားကို သားအိမ္အတြင္း သို႕ အရွိန္ျပင္းျပင္း ပန္းထုတ္လိုက္ခ်ိန္မွာပင္ ဖူးဖူးလည္း ၿပီးသြားရေလေတာ့သည္။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ စၿပီး ခ်စ္ ခဲ့ခ်ိန္မွ ကေလးတစ္ေယာက္ရသည့္အခ်ိန္အထိ ဒီအခ်ိန္က အေကာင္းဆံုးျဖစ္သည္။ ဘာ စိတ္ဖိအားမွ မရွိ။ အိမ္အျပန္ခရီးေလ။ သံုးရက္ေလာက္သြားေတာ့ စကၤာပူကို ေရာက္သည္။ စကၤာပူမွာ ေဒၚႏွင္းပြင့္ေ၀က အကုန္လိုက္ပို႕ သည္။ ေၾသာ္ သေဘၤာနစ္လိုက္ကာမွ စကၤာပူကို ေလ့လာေရးခရီးေတာင္ သြားေနရပါေပါ့လား။ ၿပီးေတာ့ သံရံုးကို လိုက္ပို႕သည္။ သံရံုးကလဲ ေဖာ္ေရြစြာ ဆက္ဆံသည္။ ေနာက္တစ္ပတ္ေလာက္ သံရံုးမွာ ေအာင္းေနရ ၿပီးမွ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႕ ေလေၾကာင္းခရီးျဖင့္ ျပန္လာခဲ့သည္။ ေလဆိပ္တြင္ ႀကိဳမဲ့သူ မရွိ။ ဖူးဖူးက ကိုလင္းအိမ္ကို အရင္ျပန္ပါဟု ေျပာသည္။ ကိုလင္းအိမ္က ပုဇြန္ေတာင္မွာ။ ၿမိဳ႕ထဲသို႕ ဘတ္စ္ကား စီးလာခဲ့သည္။ အရင္လို ေတာ့ မဟုတ္ေတာ့။ YBS စနစ္က အေကာင္အထည္ေပၚေနၿပီျဖစ္ရာ အားရပါးရတက္စီးလာခဲ့သည္။ သိပ္ေတာ့ လဲ မထူးပါ။ စပယ္ယာေတြကလဲ ေဟာက္ၿမဲပါပဲ။ ကားေတြကလည္း လု ေမာင္းဆဲပါပဲ။ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ကလဲ ဖမ္းဆဲပါပဲ။
ပံုးထဲ ေငြထည့္ရတာႏွင့္ စပယ္ယာလာေကာက္တာေတာ့ ကြာသည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ကိုလင္း မိဘေတြေရာ ႏွမေတြပါ မ်က္လံုးျပဴးသြားသည္။ ေၾကာင္ၾကည့္ကာ တစ္မိ နစ္ေလာက္ စကားမေျပာႏိုင္။ ၿပီးေတာ့မွ ကိုလင္းတို႕ကို အိမ္ထဲသို႕ ေခၚသြင္းသည္။ အေမလုပ္သူက သူ႕သား ေသရြာျပန္ႀကီးကို ျပန္ေတြ႕ရလို႕ ငိုေတာ့သည္။ အေဖလုပ္သူကေတာ့ ၾကည္ႏူးေနသည္။ ကိုလင္းက ဖူးဖူးႏွင့္ သမီးကို ျပကာ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္သည္။ အေၾကာင္းစံုကိုလည္း ရွင္းျပလုိက္ေတာ့ သေဘာေပါက္သြားၾက သည္။ ေျမးကိုေရာ ေခၽြးမကိုပါ ခ်စ္ၾကသည္။ ဖူးဖူးကို ေမးေတာ့မွ ပိုအဆင္ေျပသြားသည္။ ဖူးဖူး၏ အေဖက ကိုလင္းအေဖႏွင့္ သင္တန္းတစ္ခု အတူတက္ခဲ့ဖူးသည္။ ဘီယာေသာက္ေဖာ္မ်ားျဖစ္သည္။ အိမ္မွာတစ္ရက္နားခိုင္းကာ ေနာက္ေန႕က်မွ ကိုလင္းအေဖက ကားျဖင့္ ဖူးဖူးတို႕အိမ္ လိုက္ပို႕သည္။ ဖူးဖူးတို႕အိမ္က ေျမာက္ဥကၠလာမွာ။ ေရာက္ေတာ့ ကိုလင္းမိဘေတြလုိပင္ ေၾကာင္ၾကည့္ေနၾကသည္။ ေနာက္ မွ ဆြမ္းသြပ္ၿပီးတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ သမီးရယ္ ဟုေျပာကာ ငုိၾကေလေတာ့သည္။ ႏွစ္ေယာက္လံုးငိုၾကျခင္း ျဖစ္ သည္။ ေနာက္မွ ကိုလင္းအေဖက ဦးေဆာင္ကာ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ေျပာျပေလရာ ဖူးဖူး၏ ဖခင္ေရာ မိခင္ပါ ေက်နပ္သြားသည္။ သူ႕သမီး မဂၤလာမေဆာင္ဘဲ ေယာက်ၤားရသြားသည္ကိုလည္း စိတ္မဆိုးၾကေတာ့ပါ။ သူတို႕ သာဆိုရင္ ဒီလို သမီးေလးတစ္ေယာက္ က်န္းက်န္းမာမာ ေမြးႏိုင္မည္မထင္ေၾကာင္းေျပာကာ ဖူးဖူးကိုေရာ ကိုလင္းကိုပါ ခ်ီးက်ဴးသည္။ ထို႕ေနာက္ ကိုလင္းလက္ထဲသို႕ ေသာ့ႏွစ္ေခ်ာင္း ထည့္ေပးသည္။ လိပ္စာကဒ္ တစ္ကဒ္ ထည့္ေပးသည္။ ကိုလင္း ပထမေတာ့ ဘာမွန္းမသိ။ ေနာက္ေတာ့မွ ဗဟန္းမွာ အိမ္တစ္လံုးရွိသည္တဲ့။ ထိုအိမ္ကို လက္ဖြဲ႕သည္၊ အိမ္မွာ ကားဂိုေထာင္ထဲ ကားတစ္စီးရွိသည္။ ေနာက္ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းက အဲဒီ ကားေသာ့ ျဖစ္သည္။ ကိုလင္း မယူလိုပါ။ သို႕ေသာ္ ကိုလင္းအေဖက ယူလိုက္ပါသား အေဖ့သူငယ္ခ်င္းက အဲဒီ ေလာက္နဲ႕ စီးပြားမပ်က္ေလာက္ပါဘူးဟု ရယ္က်ဲက်ဲေျပာသျဖင့္ ယူလိုက္ရသည္။ ဖူူးဖူးအေဖက ကိုလင္းအေဖ ကို လက္သီးေထာင္ျပသည္။ ေၾသာ္ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းေသာ ဘ၀တစ္ခုပါလား။ ကိုလင္း မိဘမ်ားကို ကိုလင္းကိုေရာ ဖူးဖူးကိုပါ သူတို႕ပိုင္ေသာ ကုမၸဏီတြင္ အလုပ္တစ္ခုစီေပးသည္။ ရွယ္ယာေတြလည္း ခြဲေပးသည္။ ကိုလင္းတို႕မွာ အိမ္ပိုင္ယာပိုင္ကားပိုုင္ ျဖစ္သြားသည္။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္းေပၚမွာ တုန္းကလို လိုခ်င္တာ ခ်က္ခ်င္း မရႏိုင္ေတာ့ေပ။ ၀ယ္ရသည္။ မွာယူရသည္။ က်ြန္းေပၚက အရသာႏွင့္ေတာ့ မတူပါ။
က်ြန္းေပၚမွာ အလိုဆႏၵေတြ သိပ္မရွိလွ။ စားလို႕ေနလို႕ရ ေတာ္ၿပီေပါ့။ ဒီေရာက္္ေတာ့ မရေတာ့။ က်ား ႀကီးလာေလေလ ေျခရာႀကီးလာေလေလ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး က်ြန္းေပၚတြင္ အ၀တ္ဗလာျဖင့္ ႀကိဳက္ တဲ့အခ်ိန္ ႀကိဳက္သလိုေနႏိုင္သည့္ အရိုင္းဆန္သည့္ ဘ၀ေလးကို တစ္ခါတရံ ေဆြးေဆြးေျမ႕ေျမ႕ ေျပာျဖစ္ၾက သည္။ သမီးေလး အရြယ္ေရာက္လာၿပီ။ ေနာက္ထပ္ သမီးေလးတစ္ေယာက္ ထပ္ထြန္းကားသည္။ သမီးငယ္ ကိုေတာ့ ေကာင္းကင္ေမ ဟု ေပးလိုက္သည္။ အဏၰ၀ါရဲ႕အေဖာ္က ေကာင္းကင္ ျဖစ္ရမည္မဟုတ္ပါလား။ လုပ္ငန္းမ်ားေအာင္ျမင္လာေတာ့ သူျဖစ္ခ်င္တာကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ခြင့္ရသည္။ ကၽြန္းကေလးကို တစ္ ေခါက္ျပန္သြားခ်င္သည္။ စကၤာပူကို မိသားစုလိုက္ခ်ီတက္သြားသည္။ လြယ္ေတာ့မလြယ္။ သူလိုက္ပါလာသည့္ သေဘၤာ ပိုင္ဆိုင္သည့္ NGO ကို ရွာရသည္။ ေတြ႕ေတာ့ သူတို႕ပါလာသည့္ သေဘၤာက ယခု မသံုးႏိုင္ေတာ့။ ဒါနဲ႕ သေဘၤာ၏ အခ်က္အလက္မ်ားကို ရွာေဖြေပးဖို႕ အကူအညီေတာင္းရသည္။ သူလိုခ်င္သည္က ထိုရက္စြဲ တြင္ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့သည့္ ခရီးစဥ္ အိမ္ေျမွာင္ညႊန္း။ ရခဲ့ပါသည္။ ေငြကုန္ခံႏိုင္ေတာ့ ကံလဲေကာင္းလြန္းေတာ့ လိုခ်င္တာကို ရေအာင္ယူႏို္င္ခဲ့သည္။ သေဘၤာတစ္စီး စင္းလံုးငွားရသည္။ ထို႕ေနာက္ ထိုကၽြန္းကို တစ္ေခါက္ ျပန္သြားသည္။ ဒီဘက္ေခတ္ သေဘၤာေတြ ျမန္ဆန္လာသည္။ သံုးရက္ေလာက္ ေမာင္းျပန္လာရသည့္ ခရီးကို တစ္ရက္ စြန္းစြန္းျဖင့္ ေရာက္သြားသည္။ ကၽြန္းကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ရေတာ့ အံ့ၾသသြားမိသည္။ ထိုကၽြန္းတြင္ ယခင္က သူတို႕ႏွစ္ေယာက္တည္းသာ။ အခုေတာ့ က်ြန္းေပၚတြင္ အိမ္ကေလးမ်ား အစီအရီ။ သေဘၤာလမ္းျပႀကီးကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ဒီကၽြန္းက ယခင္က လူမေန။ ေနာက္ေတာ့ လူေနအိမ္မ်ား ရွိလာသည္။ အစိုးရ၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္တြင္ ရွိေနၿပီ။ ဥပေဒစိုးမိုးမႈလည္း ရွိေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာသည္။ က်ြန္းေပၚသို႕ တက္သြားေတာ့ လံုၿခံဳေရး တပ္ဖြဲ႕၀င္မ်ားက သေဘၤာေပၚသို႕ တက္စစ္သည္။ ကိုလင္း(ခ) ဦးလင္းကိုကိုက စကၤာပူသံရံုးမွ ေထာက္ခံေပးလိုက္ေသာ ေထာက္ခံစာကို အပ္ႏွံလိုက္ေတာ့မွ က်ြန္းေပၚသို႕ အသာတၾကည္ ေခၚ သြားသည္။
က်ြန္းက ေသးေသးေလး။ ဒါေပမဲ့ က်ြန္းေပၚမွာ လူေနအိမ္ကေလးမ်ား လွလွပပ ေဆာက္ထားၾက သည္။ သစ္ေတာႀကီးလည္း မရွိေတာ့။ ေတာင္ႀကီးကေတာ့ ရွိေနေသးသည္။ ကိုလင္းက သူ ဒီထဲက ဂူထဲမွာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ ေနဖူးေၾကာင္း၊ အထဲမွာ ေခ်ာက္ႀကီးရွိေၾကာင္း၊ ဟိုဘက္မွာ ဂူေပါက္တစ္ေပါက္ ရွိေၾကာင္း ေျပာသည့္အခါမွ က်ြန္းေစာင့္ရဲမ်ား ၾသခ်ယူရေတာ့သည္။ သူတို႕ဒီထဲကုိ ေရာက္ေတာ့ ပစၥည္းအခ်ိဳ႕ ေတြ႕သည္။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက လူေနခဲ့သည္ကို ေတြ႕သည္။ ေဟာင္းႏြမ္းစုတ္ျပတ္ေနသည္ဟုေျပာသည္။ ထိုပစၥည္းပိုင္ရွင္ကို အရွင္လတ္လတ္ ေတြ႕ရသျဖင့္ အံ့အား သင့္ကုန္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႕ေနာက္ က်ြန္းေစာင့္ရဲမ်ားႏွင့္ စကား ေဖာင္ေဖာင္ေျပာရင္ ကၽြန္းေပၚလွည့္ပတ္ျပသည္။ ေၾသာ္ ဒီေနရာက ဘာလုပ္ခဲ့သည့္ေနရာ၊ စသည္ျဖင့္္ ဇနီးသည္ကို တိုးတိုးေလး ကပ္ေျပာေတာ့ ဇနီးသည္ ဖူးဖူး ရွက္ေသြးျဖာရသည္။ သမီးႀကီး အသက္ ႏွစ္ဆယ္ ေက်ာ္ၿပီျဖစ္ရာ သူလည္း ေလးဆယ္စြန္းစြန္း ျဖစ္ေနၿပီမဟုတ္ပါလား။ သမီးတို႕ကိုလည္း သူတို႕ေနခဲ့သည့္ ေနရာမ်ား၊ ေရထြက္အိုင္တို႕ကို လိုက္ျပသည္။ ကၽြန္းေပၚမွာ တစ္ညေနရာ ကၽြန္းေစာင့္ရဲအဖြဲ႕က ပင္လယ္စာမ်ား ျဖင့္ ေကာင္းေကာင္း ဧည့္ခံသျဖင့္ တ၀ႀကီး တြယ္လိုက္ၾကေသးသည္။ ေနာက္တစ္ေန႕ မနက္မိုးလင္းေတာ့မွ စကၤာပူသို႕ ျပန္လာကာ ထုိမွတဆင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႕ ျပန္လာ ၾက ေတာ့သည္။ ေနာင္တစ္ခ်ိိန္ အဏၰ၀ါႏွင့္ ေကာင္းကင္ေမက သူတို႕ညီအစ္မ ဒီကၽြန္းကို ေရာက္ေအာင္ ျပန္လာ အံုးမည္ဟု ေျပာၾကသည္။ သူတို႕ သြားႏိုင္ၾကမွာပါ။ ကိုလင္းႏွင့္ ဖူးဖူးတို႕ သားသမီးႏွစ္ေယာက္ ထက္ျမက္ၾက ပါသည္။ သမီးႀကီးျဖစ္သူေရာ သမီးငယ္ျဖစ္သူပါ အိမ္ေထာင္မျပဳၾကဘဲ အပ်ိဳႀကီးမ်ားဘ၀ျဖင့္သာ မိဘႏွင့္ အတူ ေနၾကရင္း ဘ၀ကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္သန္းလာခဲ့သည္….ျပီး။
