Author: Akhayarsalone

က်ေနာ္ခြင့္တင္တာမရဘူးလို.မန္ေနဂ်ာေကာင္ကဇြတ္ျငင္းဆန္ေနေတာ့ စိတ္ကေတာ္ေတာ္ေလးတိုစျပဳလာတယ္။ ေအပရယ္လဆိုႏွစ္တိုင္း က်ေနာ္ခြင့္တစ္လယူပီးျပန္ေနၾကဗ်။ အရင္မန္ေနဂ်ာကုလားျဖဴမ လက္ထက္ကေအးေဆးပဲ။ ၂ခါေျပာစရာမလိုဘူး။ ခုတ႐ုတ္ေကာင္ကေတာ္ေတာ္လက္ေပါက္ကတ္၊ေျပာ ရဆိုရခက္ေနတယ္။ ေသာက္ပုံမလာတဲ့ မီးက်ိဳးေမာင္းပ်က္ ကုလားျဖဴစကားထစ္အထစ္အနဲ႔ ႐ုံးခန္းထဲမွာ လုံး၀ခြင့္မေပးႏိုင္ဘူးဆိုပီးေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္လုပ္ေနတယ္ေလ။ တျခား႐ုံးသူ႐ုံးသားေတြ ၀ိုင္းၾကည့္ေနေတာ့ ပိုပီးခံရခက္လာပီ။ ပိုဆိုးတာက ၀ိုင္းၾကည့္ေနတဲ့အထဲမွာ က်ေနာ့္ခခေလး၂ေယာက္ပါေနေတာ့ ေနာက္ဆုတ္လို.မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုတာေသခ်ာေနပီေလ။ ဒီႏိုင္ငံကခ်ယ္နယ္ေတာ္ ေတာ္မ်ားမ်ားကိုထုတ္လြြင့္ေပးေနတဲ့ ႐ုပ္သံဌာနတစ္ခုမွာ က်ေနာ္အလုပ္လုပ္ေနတာ၄-၅ႏွစ္ေလာက္ရွိပီဗ်။ ေျမေအာက္ကို၅ထပ္ေလာက္တူးပီးေဆာက္ထားတဲ့ စတူဒီယိုေတြမွာ ဆက္တင္ေတြဆင္ပီး ႐ိုက္ကူးေရးလုပ္တဲ့ေနရာမွာေပါ့။   အလုပ္ လုပ္ေနတယ္လို.မထင္ရပဲ.. ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ြြင္႐ြြင္ေလးေနလာတာၾကာလာပီ။ ခုအသစ္ေရာက္လာတဲ့မန္ေနဂ်ာေကာင္နဲ.အဆင္မေျပ လာေတာ့ စိတ္ကကုန္စျပဳလာပီဗ်ာ။ အဆက္မျပတ္ ပူညံပူညံလုပ္ေနတဲ့ တ႐ုတ္ေကာင္ကိုလက္၀ါးကာျပလိုက္ရင္း ေဘာင္းဘီေနာက္အိတ္ထဲက ပိုက္ဆံအိတ္ကိုဆြဲထုတ္၊ အလုပ္သမားမွတ္ပုံ တင္ကဒ္ျပားကို သူ.ေရွ.ကစားပြဲေပၚပစ္တင္ေပးလိုက္တယ္။ လည္ပင္းမွာဆြဲထားတဲ့ ၀န္ထမ္းကဒ္ျပားကိုပါ ပစ္ေပးလိုက္ရင္း ငါထြက္တယ္ကြာလို႔အျပတ္ေျပာလိုက္တယ္။ တစ္ခုခုဆက္ေျပာဖို႔ ျပင္ေနတဲ့ သူ႔မ်က္နာေရွ.မွာ လက္ညႇိဳးေလးရမ္းျပပီး ေအာင္ႏိုင္သူအၿပဳံးနဲ႔႐ုံးခန္းထဲကထြက္လာခဲ့ပီး တစ္ဖက္ခန္းမွာရွိတဲ့ စားေသာက္ခန္းထဲမွာ…

ပထမဦးဆုံးအေတြ႕အႀကဳံလို႔ ေျပာရေပမဲ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေစာ္မလုပ္ဘူးတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးေနာ္၊ ဖာခ်ဘူးေနၿပီ။ ငယ္ငယ္႐ြယ္႐ြယ္ နဲ႔ ဘယ္လို ဖာခ်ဘူးတာလဲ လို႔ ေမးရင္ အေပါင္းအသင္းနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ ေကာင္းမြဳေၾကာင့္လို႔ပဲ ေျပာရေတာ့မယ္။ အကိုဝမ္းကြဲတေယာက္က ငေတဗ်၊ သူက ကြၽန္ေတာ့္ထက္ အသက္ႀကီးေပမဲ့ စာေမးပြဲခဏခဏက်လို႔ အတန္းလာတူေနၿပီး သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနတာ၊ သူ႔ေၾကာင့္ပဲ ကိုးတန္းေလာက္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္အရက္ေသာက္တတ္ၿပီ၊ ေသာက္တယ္ ဆိုတာကလည္း သီတင္းကြၽတ္၊ တန္ေဆာင္တိုင္ ပြဲေတြ ေလာက္မွ ပါ။ ဖာလည္း သူတို႔ေပးေကြၽးလို႔ စားခဲ့ဖူးၿပီ။ ဖာခ်တယ္ ဆိုတာလည္း ေမွာင္ထဲ မွာ မ်က္ႏွာေတာင္ ေသျခာမျမင္ရတာမ်ားပါတယ္။ အကိုဝမ္းကြဲနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက ဖာေခၚၿပီး ခ် ရင္းက ကိုယ့္ကို ရွင္ျပဳေပးရေအာင္ ဆိုၿပီး အခန္းထဲ ထည့္ေပးလိုက္ရင္းက သူတို႔ေခၚတိုင္း ဝင္ခ်မိတာပါ။…

ရွမ္းျပည္နယ္ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ရဲ႕ ေဆာင္းတြင္း .။ ၿခံထဲမွာ မင္းလတ္ ကင္းတာ၀န္က်ေနသည္ ။ ညဥ့္နက္လာေလ ေအးလာေလမို႔ မင္းလတ္ဂ်ာကင္ကို လည္ပင္းအထိ ဇစ္ဆြဲတင္လိုက္သည္ ။ ေသနတ္ကို ဘယ္လက္နဲ႔ ပိုက္ထားရင္း ညာလက္နဲ႔ အျပာရင့္ေရာင္ ေတာေဆာင္းဦးထုပ္ကို ေရွ႕ကိုငိုက္ငိုက္ ဆြဲခ်သည္ ။ အိမ္ႀကီးဆင္၀င္ေအာက္မွာ သူရပ္ေနရင္း မေန႔က ညေစ်းတန္းမွာ ေတြ႕လိုက္တဲ့ ေကာင္မေလးအေၾကာင္း ေတြးေနသည္ ။ ေတာ္ေတာ္ေခ်ာတဲ့ ေကာင္မေလး ။ အသားျဖဴလြန္းတဲ့ အဲဒီေကာင္မေလးရဲ႕ ပါးျပင္ေလးေတြက ေအးလြန္းေနတဲ့ ရွမ္းျပည္ေဆာင္းေၾကာင့္ နီရဲတြတ္ေနၾကသည္ ။ ပအို႔မေလးလား . .ရွမ္းမေလးလား ။မေန႔ညက မင္းလတ္ ျမင္ျမင္ခ်င္း ဒီေကာင္မေလးကို ႀကိဳက္သြားသည္ ။ တာ၀န္နဲ႔သာ မဟုတ္ရင္ ေကာင္မေလးေနာက္ကို လိုက္မိမွာ ေသခ်ာသည္…

ခ်ယ္ရီလူမွန္းသိခါစထဲကေျခေမြြးမီးမေလာင္လက္ေမြြးမီးမေလာင္ေနလာခဲ့ရတာ ကံတရားေကာင္းတယ္ပဲေျပာရမလား ႏွစ္ဖက္ေသာအဖိုးအဖြားေတြရဲ႕တစ္ဦးထဲေသာေျမး ေဖေဖေမေမရဲ႕အသည္းေက်ာ္တစ္ဦးထဲေသာသမီးေလးေပါ့ ဒီလိုနဲ႔အခ်ိန္တန္အ႐ြယ္ေရာက္လူလားေျမာက္လာတဲ့အခါမွာ မိန္းခေလးတို႔ရွိသင့္ရွိထိုက္တဲ့အဖုအေဖာင္း အမို႔အေမာက္႐ြိဳက္ဖိုႀကီးငယ္အသြယ္သြယ္နဲ႔ျမင္သူတကာသြားေရက်ေအာင္ကိုယ္လုံးကိုယ္ေပါက္ကအခ်ိဳးအစားေျပျပစ္ၿပီးလွပေနပါတယ္ ခ်ယ္ရီ လဲေက်ာင္းၿပီးေရာ မိဘေတြကသမီးေလးေနာင္ေရးအတြက္ သူ႔မိတ္ေဆြသားနဲ႔အိမ္ေထာင္ခ်ေပးပါတယ္။ ခ်ယ္ရီလဲလင္ေယာက္်ားရဲ႕ၿမိဳ႕(ရန္ကုန္ၿမိဳ႕)ႀကီးကို အေဖအေမေတြရွိ႕တဲ့ဟိုးျမန္မာႏိုင္ငံအစြန္အဖ်ားၿမိဳ႕ေလးကလိုက္လာရတာေပါ့ ေဆြမ်ိဳးအသိကလဲမရွိ ေယာက္က်ားကလဲ ခုမွေတြ႕ဘူးတာ မိဘေပးစားလို႔သာယူရတာ ခ်စ္တာမွမဟုတ္တာ မဂၤလာဦးညဆို လို႔သူမ်ားေတြလိုၾကင္ၾကင္နာနာမရွိခဲ့ပါဘူး။   အိပ္ယာေပၚစေရာက္ ထဘီလွန္ၿပီးဖုန္းဖုန္းဆိုႏွစ္ခ်က္ေလာက္ေဆာင့္ၿပီးအိပ္ေပ်ာ္သြားတာ ကိုယ့္မွာေတာ့ဟာတာတာႀကီးဆက္လုပ္ေပးလို႔လဲမေျပာခ်င္ သူ႔ၾကည့္ေတာ့လဲအိပ္ေနၿပီ အဲ့တာနဲ႔ခ်ယ္ရီလဲနားလည္ေပးပါတယ္သူမူးေနလို႔မနက္မိုးလင္းေတာ့ေျပာပါတယ္။ ကိုယ္ညကမူးေနလို႔မ်ားသြားတယ္ sorryတဲ့ ရပါတယ္ ရွင္ေသာက္တာကေသာက္ေပါ့ေလ်ာ့ေသာက္ေပါ့ သူက ‘ရွင္တဲ့လာ ခ်ယ္ရီရယ္’ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လက္ထပ္ၿပီးၿပီေလ ရွင္လို႔ပဲေခၚအုံးမွာလား တဲ့’ ‘ဘယ္လိုေခၚေစခ်င္လို႔လဲ’ ရွင္မဟုတ္ရင္ၿပီးေရာ’ ‘ကို’ဟင္ ဘယ္လိုေခၚလိုက္တယ္။ ‘ကို’ လို႔ ဟားး ေပ်ာ္လိုက္တာကြာ’ ‘အဲ့တာမို႔လို႔ခ်စ္ရတာ’ ‘ဘယ္တုန္းကခ်စ္တာလဲ’ ‘ဟိုးး ခ်ယ္ရီခေလးဘဝထဲက’ ‘ဟြန္း လူညာဂ်ီးးးဟုတ္လဲဟုတ္ဘဲနဲ႔’ တကယ္ေျပာတာ အဲ့တာမို႔ခ်ယ္ရီေက်ာင္းၿပီးတာနဲ႔လက္ထပ္ဖို႔မိဘေတြကိုအပူကပ္ရတာ ‘ေအာ္ ဒီလိုလား’ ဟုတ္တယ္…